ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΣΕ ΜΑΘΗΤΗ ΑΠΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚ

14o Λύκειο Αθηνών στο  Κουκάκι. Εκεί που η ανοχή στη νάρκωση και τα μαχαίρια των φασιστών είναι δεδομένη, η αυστηρότητα και η προσχηματική τήρηση των νόμων, εξαντλείται σε όσους δεν υποτάσσονται στις έρπουσες φασιστικές ενδοσχολικές ντιρεκτίβες συμπεριφοράς και ιδεών.

Για άλλη μια φορά  ο διευθυντής του 14ου Λυκείου, έδειξε τα σάπια δόντια του.  Έχοντας καταλάβει αυτή την θέση επί ΝΔ από  παλαιότερους εκπαιδευτικούς που την δικαιούνται, μεθόδευσε τώρα με κάθε τρόπο την παραμονή του και την αναρρίχησή του στο σύστημα, εξαπολύοντας με δόλο, πολιτικό διωγμό σε ένα παιδί ώστε να πλήξει και να τιμωρήσει και τους γονείς του για τους κοινωνικούς αγώνες τους.
Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, ο διευθυντής του 14ου λυκείου, μοίραζε τριήμερες αποβολές σε μαθητές που αρνούνταν να παραστούν στην προσευχή, αλλά παράμεναν σιωπηλοί στην είσοδο του σχολείου και απειλούσε μαθητές  για τη συμμετοχή τους στην κατάληψη του σχολείου.*
Φέτος υπομονετικά όπως κάτι τέτοιοι συνηθίζουν και για έναν ολόκληρο χρόνο περίμενε στη γωνία μαθητή της Α΄Λυκείου που είχε καταγγείλει μέσω των γονιών του τον Ιανουάριο του 2009 τη μεθόδευση της βουλής για την απόδοση τιμωρίας σε μαθητές της περυσινής  Γ΄Γυμνασίου (συστεγάζονται) που είχαν επισκεφτεί το κτίριο της και είχαν απαντήσει όπως άξιζε (και όπως θα απαντούσε ο καθένας) στα ανώνυμα ερωτηματολόγια έρευνας αξιολόγησης για την βουλή και τις λειτουργίες της, που τους είχαν μοιράσει μετά την επίσκεψη τους στο Βαυαρικό παλάτι.
Τότε η βουλή είχε ζητήσει τα ερωτηματολόγια να επιστραφούν στο σχολείο και να γίνει γραφολογικός έλεγχος, ώστε να  τιμωρηθούν όσοι την αξιολόγησαν όπως της άξιζε.
Αυτή η ιστορία σταμάτησε, εξαιτίας της έκτασης που πήρε στα μμε και από τους γονείς του μικρού.**
Αυτά τα πράγματα όμως δεν συγχωρούνται και ο μαθητής που τα κατήγγειλε, κόπηκε  φέτος στο τέλος της χρονιάς από απουσίες, οι οποίες ήταν σε γνώση των γονιών,  αφού οφείλονταν , σε δική του ασθένεια, σε θάνατο μέλους της οικογένειας του, ενώ κάποιες άλλες ήταν 5λεπτες καθυστερήσεις λόγω απόστασης, ή λόγω γενικών απεργιών (μιας και υπάρχουν απεργοσπάστες), αφού το παιδί  δεν έμενε πια κοντά και υπήρχε η δυνατότητα (σε συμφωνία με τον διευθυντή η οποία όπως φάνηκε ήταν μονομερής), να μη ληφθούν αυστηρά υπόψη και να υπάρχει η σχετική στοιχειώδης ενημέρωση και επικοινωνία με το σχολείο .
Στους γονείς  με δόλο δε δόθηκε ούτε η ενημέρωση, ούτε η δυνατότητα, για να δικαιολογήσουν τις μέρες ασθενειών, ούτε με το τέλος του χρόνου, όπως συνηθίζεται, αφού ενημερώθηκαν εκ των υστέρων για την εξέλιξη στην τροπή που έδωσε ο διευθυντής.
Επικαλούμενος αλαζονικά και εκ των υστέρων ο διευθυντής Γ. Χούσος κατά το δοκούν το νόμο παραβλέποντας και καταπατώντας την συμφωνία που ο ίδιος είχε κάνει με τους γονείς για την απαιτούμενη ελαστικότητα στα προβλήματα που υπήρχαν μόνο λόγω απόστασης ώστε να παραμείνει ο μικρός σε αυτό το μακρινό σχολείο. Ταυτόχρονα εξαφάνισε και τα παλαιότερα δικαιολογητικά απουσιών που ήδη είχαν κατατεθεί στη διάρκεια του χρόνου. ‘Έτσι με αυτό τον άθλιο τρόπο πέτυχε να έχει ο διευθυντής ύπουλα τον τελευταίο καταχρηστικό λόγο την τελευταία στιγμή της σχολικής χρονιάς, ώστε να καταπατήσει την συμφωνία που ο ίδιος έκανε και έτσι να εξοβελίσει αθώους, με απύθμενο θράσος και κακία στην εκδικητικότητα την δική του και του συστήματος….
Για τον διευθυντή Γ Χούσο, είναι ξεκάθαρο πως δεν είναι τίποτα αν και επαγγελματίας «παιδαγωγός», να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να εξοντώσει και να καταστρέψει τη ζωή ενός παιδιού με την πρώτη ευκαιρία, παρουσιαζόμενος δήθεν αμείλικτος και αυστηρός για τις ανάγκες του έργου που παίζει, ενώ καταπατάει τις συμφωνίες που ο ίδιος με δόλο έκανε με τους γονείς.
Δεν είναι όμως το ίδιο αμείλικτος και αυστηρός στη νάρκωση και την καταστολή, μέσω των μπάφων που δίνουν και παίρνουν στις τουαλέτες του 14ου Λυκείου δημιουργώντας ανθρώπους εξαρτημένους και υποταγμένους, ούτε είναι αμείλικτος στις απειλές με μαχαίρια φασιστών μέσα στο σχολείο.
Αυτά για τον διευθυντή Χούσο, παραβλέπονται αφού είναι βοηθητικά στο έργο του, που είναι η επιβολή, η καταστολή, η υποταγή και η εξόντωση. H σκοπούμενη δολοφονία των συνειδήσεων ανηλίκων κατά συρροήν.
Και το σύστημα φροντίζει και του παρέχει όλα τα επιμέρους ώστε να μπορεί να στήνει και να  εξαπολύει ανενόχλητος πολιτικό διωγμό σε μια οικογένεια, προς τέρψη των κομματικών ταγών του συστήματος.
Δεν ξέρει όμως ο διευθυντής Χούσος, ότι  ό, τι και  να κάνει  την καρδιά, την ψυχή και την ανθρωπιά δεν μπορεί να την καταστείλει με τίποτα εκεί που υπάρχει, και το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να δυναμώσει το πείσμα και την δίψα για ζωή του 15χρονου μαθητή και όλων όσων έμαθαν για αυτή την ελεεινή κρατική συμπεριφορά ενώ ταυτόχρονα να ανοίξει τα μάτια του κόσμου για το τι ακριβώς υπηρετούν κάτι τέτοιοι.
*http://st-antipnoia.blogspot.com/2009/02/blog-post_24.html
** Η βουλή δεν ανέχεται τα αρνητικά σχόλια tvxs.gr

~ από anarchypress στο 17/05/2010.

Μια τυχαία “κλοπή” με πολύ νόημα, μέρες που είναι…

Μια τυχαία “κλοπή” με πολύ νόημα, μέρες που είναι…

Μια πολύ “τυχαία” με πολύ νόημα αλλά και σκεφτικό κλοπή δύο φορητών υπολογιστών και μαζί ενός τεραστίου αρχείου βίντεο  εντεταλμένων καταστροφών κοινωνικών και αρχαιολογικών χώρων από το κράτος, τα τσιράκια του, και τους αφέντες του, που περιελάμβανε και παράλληλες παλιές αγαπημένες οικογενειακές στιγμές, συνέβη το μεσημέρι του Σαββάτου, σε σπίτι κοινωνικών αγωνιστών και στη φάση υπερδραστήριας έρευνας για “γιάφκες” και κάλυψης με αυτό τον τρόπο των όποιων συμφωνιών για κοινωνικό έλεγχο και καταστολή, Διαβάστε κι άλλο »

από anarchypress gr 

Δια βίου σκλαβιά, δια βίου “μάθηση”…

Αύριο θα παρουσιάσει η υπουργός παιδείας και δια βίου μάθησης  τα χαρακτηριστικά του νέου μοντέλου εκπαίδευσης, που θα κατατεθεί με τη μορφή νομοσχεδίου γύρω στις 20 Μαρτίου και σταδιακά θα αρχίσει να εφαρμόζεται από τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Ο σκοπός και αυτής της αναδιάρθρωσης είναι επιβολή του νέου προτύπου πολίτη-υπηκόου-σκλάβου  που θα υποχρεωθεί να προσαρμοστεί στη μισθωτή δουλεία, χωρίς φτιασίδια και αυταπάτες για δικαιώματα και παροχές.
Στο νέο μοντέλο λοιπόν δίνεται έμφαση στην καλλιέργεια των «μεταγνωστικών δυνατοτήτων».
Έτσι ονόμασαν οι εταίροι της ΕΕ τα χαρακτηριστικά εκείνα που πρέπει να επιβληθούν ήδη από το προνήπιο και αφορούν την αναμόρφωση των ανθρώπων, ώστε να μπορούν να συμβιβάζονται με επιβαλλόμενες καταστάσεις, όπως είναι η μισθωτή σκλαβιά, η συρρίκνωση μέχρι και η εξαφάνιση, όποιων δικαιωμάτων και κεκτημένα  είχαν ως τώρα αναγκαστεί να παραχωρήσουν οι κρατιστές και γενικά η πλήρης υποταγή και εξαθλίωση.
Στις θέσεις του ευρωπαικού συμβουλίου τον Σεπτέμβριο του 2006, ενσωματώθηκαν τα εξής:
«(1)  Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Λισσαβώνας (23 και 24 Μαρτίου 2000) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο θα πρέπει να καθορίζει τις νέες βασικές δεξιότητες που θα παρέχονται με τη δια βίου μάθηση ως βασική συνιστώσα της απάντησης της Ευρώπης στην παγκοσμιοποίηση και στη μετατροπή των οικονομιών σε οικονομίες που βασίζονται στη γνώση, και έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι το βασικό κεφάλαιο της Ευρώπης. Από τότε, αυτά τα συμπεράσματα επανεπιβεβαιώθηκαν επανειλημμένα, μεταξύ άλλων και στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια των Βρυξελλών (20 και 21 Μαρτίου 2003 και 22 και 23 Μαρτίου 2005), και στην ανανεωμένη στρατηγική της Λισσαβώνας η οποία εγκρίθηκε το 2005.
(2)  Τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια της Στοκχόλμης (23-24 Μαρτίου 2001) και της Βαρκελώνης (15-16 Μαρτίου 2002) επικύρωσαν τους συγκεκριμένους μελλοντικούς στόχους των ευρωπαϊκών συστημάτων εκπαίδευσης και κατάρτισης και ένα πρόγραμμα εργασίας (το πρόγραμμα εργασίας “Εκπαίδευση και Κατάρτιση 2010″) προκειμένου να επιτευχθούν οι εν λόγω στόχοι μέχρι το 2010[...]
Αφού λοιπόν οι άνθρωποι είναι το «βασικό κεφάλαιο της Ευρώπης» , είναι πράγματα προς εκμετάλλευση και ως τέτοια θα πρέπει να έχουν χρηστική αξία  για τους εξουσιαστές…
Στο κείμενο λοιπόν του ευρωπαϊκού συμβουλίου για τους παραπάνω σχεδιασμούς ενσωματώθηκε και ο νεολογισμός «μεταγνωστικές ικανότητες», (μαζί με άλλα γλωσσικά εφευρήματα και επιβαλλόμενες  έννοιες με μόνο σκοπό την παραπλάνηση εκ μέρους των εξουσιαστών και την αποφυγή αντιδράσεων), “για ένα κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο με την εκμάθηση των «βασικών κοινωνικών και πολιτικών αξιών, όπως η ιδιότητα του πολίτη και τη δια βίου μάθηση για την απόκτηση “των νέων  βασικών δεξιότητων” ως προτεραιότητα” , υπογραμμίζοντας  ότι “η δια βίου μάθηση πρέπει να καλύπτει τη μάθηση από την προσχολική ηλικία έως την ηλικία μετά τη συνταξιοδότηση”…. που όμως στην πράξη  καταργείται…
Στις «μεταγνωστικές ικανότητες» λοιπόν που είναι απαραίτητες για τη δια βίου μάθηση και με μόνο σκοπό τη δια βίου μισθωτή σκλαβιά και υποταγή, στο κείμενο που εγκρίθηκε από το ευρωπαϊκό συμβούλιο της 26ης Σεπτεμβρίου του 2006 η ενεργός ιδιότητα του ευρωπαίου πολίτη/υπηκόου/υποτελή θα επιβληθεί στυγνά και  μέσω της εκπαίδευσης και  περιλαμβάνει  την επιβολή προτύπων και ιδιοτήτων, που στόχο θα έχουν την διαιώνιση μιας ακόμα πιο σκληρής εξουσίας, και την εξασφάλιση της συναίνεσης των ανθρώπων με την εξουσία, όπου στο κείμενο για τις ανάγκες εξαπάτησης των εξουσιαζόμενων βαφτίζεται «χρηστή διακυβέρνηση» …
Ο ευρωπαίος υπήκοος θα πρέπει λοιπόν να αναπτύξει αυτή την φορά μέσω της αναμόρφωσης του από το εκπαιδευτικό σύστημα την «ικανότητα» του συμβιβασμού ενώ  του δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι «συμμετέχει σε ένα πολιτιστικό και πολυπολιτισμικό γίγνεσθαι, και έτσι να  επιδεικνύει προθυμία συμμετοχής στη δημοκρατική λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα  και να αναπτύξει κοινές αξίες, που είναι απαραίτητες για την διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής» Με απλά λόγια μέσω της εξασφαλισμένης συμμετοχής των υπηκόων, με δημοκρατικές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες κράτος και εξουσία θα διαιωνίζονται και θα επιβάλλουν ακόμα πιο χειρότερες συνθήκες εκμετάλλευσης και καταπίεσης
Ο πολίτης/υπήκοος που θα διαμορφωθεί  μέσω της αναδιάρθρωσης στη παιδεία, θα δουλεύει μέχρι να πεθάνει και θα υποτάσσεται σε αυτό μέσω της δια βίου εκπαίδευσης, ενώ θα του δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι συμμετέχει και επηρεάζει τις αποφάσεις της εξουσίας, μέσω της συμμετοχής του σε δημοκρατικές/αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Σε αυτό το πρότυπο του πολίτη υπηκόου ενισχύονται παράλληλα έννοιες στις  οποίες πρέπει να σταθεί αντιμέτωπος, που όμως καθόλου δεν αντιμάχονται κράτος και εξουσία, αντίθετα  το ευνοούν  και δυναμώνουν, όπως είναι ο φασισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός  και άλλα και ενθαρρύνεται  η συμμετοχή σε τοπικές επιτροπές, περιβαλλοντικών, πολιτιστικών κ.α ενδιαφερόντων,  όπως και οι έννοιες της αυτοδιεύθυνσης και της αυτοδιάθεσης…
Φυσικά δεν θα πρέπει να έχει κανείς αμφιβολίες ότι το “ξεσκαρτάρισμα”, των ανυπάκουων, ανυπότακτων θα επιχειρηθεί να γίνει νωρίτερα, μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, τους ψυχολόγους και τους κοιωνικούς λειτουργούς, αυτοί που θα προσαρμοστούν και θα φτάσουν να πεθάνουν δουλεύοντας και “μαθαίνοντας” θα είναι οι πιο υποταγμένοι, για τους υπόλοιπους θα επιχειρηθεί η εξόντωση τους ήδη από τις μικρές τάξεις του σχολείου ή η αναμόρφωση τους σε “ειδικά¨ ιδρύματα…και πάντα από ειδικούς. Οι “τυχεροί” που θα μετέχουν στη δια βίου μάθηση θα είναι και αυτοί που θα εξυπηρετούν καλύτερα την διαιώνιση της εξουσίας, τα τσιράκια της.
Στο ίδιο νομοσχέδιο θα περάσει και ο θεσμός του δόκιμου εκπαιδευτικού, γιατί το κράτος πρέπει να είναι σίγουρο ότι η εκπαίδευση των υποτελών του, θα παρέχεται από άξια τσιράκια του που θα προσβλέπουν μάταια σε κάποια μεταδόκιμη εξέλιξη και με αυτό τον τρόπο θα κατανοήσουν πλήρως το ρόλο τους και τη συμβολή τους στην συνεχή προσπάθεια των εξουσιαστών, να αφαιρέσουν κάθε ψήγμα ανυποταξίας, αξιοπρέπειας και ελευθερίας από τους νέους ανθρώπους για να τους καταστήσουν υπάκουους και πειθήνιους καταπιεσμένους εκμεταλλευόμενους.
Αυτό όμως που πάλι τους διαφεύγει είναι ότι όσες φορές, αιώνες τώρα,  και αν προσπάθησε η κυριαρχία, αλλάζοντας πρόσωπα και προσωπεία να επιβληθεί, ποτέ δεν τα κατάφερε, γιατί πάντα η ανάγκη των ανθρώπων για ελευθερία έβρισκε τον τρόπο να εκφραστεί και να τους χαλάσει τα σχέδια.
Θα τους περιμένουμε και αυτή τη φορά.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικοί/ες μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Η ΝΑΡΚΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΥΛΑΚΗ

Τι μας επιβάλλεται;


Η ανασφάλεια, η πλήξη, η παραίτηση, η εξάρτηση, ο αποπροασανατολισμός, ο φόβος, το άγχος, η αγωνία για την επιβίωση ο συμβιβασμός, η παραίτηση, η υπακοή, η υποταγή…


Πότε και από ποιούς μας επιβάλλονται;


Σχολείο, πανεπιστήμιο, στρατός, καταναγκαστική εργασία, Γιατί μας επιβάλλονται; Μπορεί η απάντηση να φαίνεται απλοϊκή… μα για να αφαιρέσουν κάθε ψήγμα ελευθερίας, ανυποταξίας και ανθρωπιάς, για να κυριαρχούν και να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους ανενόχλητοι. Να τους υποτάξουν.


Όμως για πολλούς ανθρώπους, αυτά δεν πιάνουν… και συνεχίζουν να τα αντιμάχονται, συνεχίζουν να αναζητούν την ελευθερία τους.


Έτσι λοιπόν, το κράτος και τα τσιράκια του χρησιμοποιούν και άλλα μέσα για να επιβληθούν. Όποτε χρειαστεί τα βγάζουν από τα συρτάρια τους, ιδιαίτερα σε περιόδους όξυνσης της κοινωνικής οργής και των κοινωνικών συγκρούσεων, όπως έγινε και μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και παλιότερα… Ένα από αυτά είναι τα ναρκωτικά.


Με ιδεολογήματα και φιλοσοφήματα, και την ψευδαίσθηση ελευθερίας που δημιουργούν οι ουσίες, προσπαθούν να απομακρύνουν τους ανθρώπους από την πραγματικότητα που βιώνουν και δίκαια τους γεμίζει οργή, να τους αποξενώσουν από τα ίδια τους τα συναισθήματα και την εξεγερτική διάθεση, να τους αποδομήσουν, ώστε να μπορούν να τους καταστήσουν πειθήνιους, εξαρτημένους, εκμεταλλεύσιμους, υποταγμένους Με αυτό τον τρόπο οι εξουσιαστές όταν δεν μπορούν να επιβληθούν άμεσα και βίαια, επιβάλλονται και υποτάσσουν έμμεσα. Αποπροσανατολίζουν, προτάσσοντας ιδεολογήματα και ψευδαισθήσεις για την αναζήτηση της ελευθερίας και των δήθεν ελεύθερων επιλογών, απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον αγώνα για την επανάκτηση της κλεμμένης ελευθερίας τους. Με τη διοχέτευση ουσιών, επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την ανθρώπινη αντίληψη, για να ξεχάσουν οι άνθρωποι την πραγματικότητα που τους έχει επιβληθεί.


Είτε μέσα από «νόμιμες» ουσίες όπως είναι το αλκοόλ και τα συνταγογραφημένα χάπια, είτε μέσα από «παράνομες» ουσίες, όπως είναι το χάσις, η κοκαίνη, το lsd, το mdma, τα τριπάκια,η ηρωίνη κ.α. Η χρήση ναρκωτικών είναι μια ακόμα φυλακή που χτίζεται με ψευδαισθήσεις ελευθερίας, συναισθημάτων και δημιουργικότητας μέσα από την χρήση ουσιών. Είτε με το life style που προωθείται, και τον επιβαλλόμενο τρόπο ζωής και κατανάλωσης, είτε με την συνεχή ανακάλυψη από τους ειδικούς ψυχικών διαταραχών, είτε με εναλλακτικά σενάρια για αυτοδιάθεση του σώματος και εμπειριών…
Αποδομούν, αναμορφώνουν, ελέγχουν καθιστούν τους ανθρώπους αδύναμους και εξαρτημένους.


Η «μάστιγα» των ναρκωτικών, της εξαθλίωσης και της εξάρτησης δεν είναι μόνο αυτοί οι κολασμένοι που το κράτος αφήνει να λιώνουν στους δρόμους. Αυτοί που για τους σχεδιασμούς του κράτους και την όξυνση της καταστολής μεταφέρονται, όπου το κράτος επιλέξει, για να βρουν την δόση τους. Αυτούς που το κράτος χρησιμοποιεί για να επιτύχει την συναίνεση που χρειάζεται για όξυνση της καταστολής και την επιβολή της κυριαρχίας του. Στις μεταφορές της πιάτσας, από το ένα σημείο στο άλλο οι αναρχικοί δεν μπορούν να κάνουν τις ομάδες δίωξης, των τοξικοεξαρτημένων ανθρώπων.Αυτοί είναι οι λίγοι και όπως όλοι μπορούμε να καταλάβουμε δεν φτάνουν όλοι οι τοξικοεξάρτημένοι σε αυτό το στάδιο εξαθλίωσης. Εξάλλου δεν είναι όλες οι ουσίες ίδιες…, όπως θα έλεγαν και οι υπέρμαχοι κάποιων από αυτές.


Η πραγματικότητα όμως είναι ότι όλες οι ναρκωτικές ουσίες καταστέλλουν.
Σε αυτή την διαμορφωμένη κατάσταση που διαιωνίζεται για να εξυπηρετεί κράτος και εξουσία, έρχονται και οι ειδικοί, για να την απενοχοποιήσουν. Είναι λένε «θέμα γονιδίου» η εξάρτηση, έτσι επιτυγχάνεται η ψυχιατρικοποίηση της ουσιοεξάρτησης και παύει να απασχολεί ως κοινωνικό φαινόμενο που έχει επιβληθεί, γίνεται θέμα των ψυχιάτρων και των «άτυχων με το γονίδιο, δηλαδή θέλουν να μας πείσουν πως κράτος και εξουσία, ουδέποτε δεν επιχείρησαν να επιβάλλουν αυτού του είδους την υποταγή και εξαθλίωση στους ανθρώπους.


Φιλάνθρωποι, κρατικοί, εναλλακτικοί, κώμματα, επιστήμονες , είδικοί και ΜΚΟ, όλοι «αναγνωρίζουν» το πρόβλημα των ναρκωτικών και σκύβουν πάνω του, ο καθένας στο ρόλο που του αναλογεί, έτσι ώστε το κράτος να δείξει ένα προνοιακό προσωπείο, τόσο όσο να αποενοχοποιηθεί και να αναγνωριστεί ο ρόλος του στη δήθεν καταπολέμηση των ναρκωτικών.


Όσοι αντιμάχονται το κράτος, δεν μπορούν να ζητούν από αυτό τη νομιμοποίηση, οποιασδήποτε ουσίας. Οι εξουσιαστικές σχέσεις που υπάρχουν στην κοινωνία διέπονται από νόμους και κανόνες προκειμένου αυτές να διαιωνίζονται. Τα αιτήματα για νόμιμα η παράνομα ναρκωτικά δεν αποτελούν παρά αναγνώριση της κρατικής εξουσίας, να επιβάλλεται και να υποτάσσει.


Απέναντι στο κράτος, τις επιβαλλόμενες εξουσιαστικές σχέσεις και τους νόμους που τις διέπουν, ορθώνονται έμπρακτα οι αρνήσεις των καταπιεσμένων. Η ανθρώπινη δημιουργικότητα περνάει μέσα από την δημιουργία ανθρώπινων και σχέσεων στο εδώ και στο τώρα με στόχο τον συνεπή και ανιδιοτελή αγώνα ενάντια σε εξουσία, κράτος και τα διάφορα παράγωγά τους.
Οι αρνήσεις που εκφράζονται χωρίς διαμεσολαβητές, αντανακλούν την θέληση των καταπιεσμένων για ένα κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο.


Γι’ αυτό τα οδοφράγματα απέναντι σε κράτος κι εξουσία ορθώνονται και ενάντια σε κάθε είδους νάρκωση κι εξάρτηση

Αναρχικοί,αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Συγκεντρώσεις και συζήτηση ενάντια σε κάθε είδους νάρκωση και εξάρτηση

Επειδή είναι ένα ξεπερασμένο παραμύθι, πως η νεανική αμφισβήτηση, η επαναστατικότητα και ο πειραματισμός εκφράζονται με τη χρήση οιασδήποτε ουσίας

Επειδή η δήθεν ελεύθερη επιλογή στο life style και στο ντοπάρισμα δεν μπορεί να καλύψει την ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ, την ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ, το ΦΟΒΟ, την ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, την ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ, την ΠΛΗΞΗ… που έχουν επιβληθεί

Το κολαστήρι της Μακρονήσου

Μακρόνησος τόπος εξορίας/Makronisos exile island from anarchypress on Vimeo.

Το κολαστήρι της Μακρονήσου

Το βίντεο αυτό, προβλήθηκε στο αναρχικό διήμερο του Πολυτεχνείου, που διοργανώνεται από την Αναρχική Αρχειοθήκη, στις 16 Νοεμβρίου 2008
Εξήντα χρόνια πριν, στις 29 Φλεβάρη και την 1η Μάρτη του 1948 συντελείται ένα ομαδικό έγκλημα σε βάρος των σκαπανέων του Α΄ τάγματος. Ο επίσημος απολογισμός είναι 17 νεκροί και 61 τραυματίες, ενώ από τη φρουρά του στρατοπέδου υπάρχουν τέσσερις τραυματίες από πέτρες. Προσωπικές μαρτυρίες ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε περισσότερους από 200.
Είναι ένα σημαντικό επεισόδιο στο τρομακτικό στρατόπεδο αναμόρφωσης, που τέθηκε σε λειτουργία το Μάη του1947 (Μετά την απόφαση του ΓΕΣ της 3 Απριλίου 1947). Σημαντικό γεγονός αλλά όχι και καθοριστικό.
Κι όμως, οι σημερινοί συνέταιροι στο μεγάλο εξουσιαστικό πανηγύρι στο οποίο έχουν επιδοθεί εδώ και δεκαετίες το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη και να εξοπλίζουν το ιδεολογικό οπλοστάσιο τους με όπλα, που κατασκευάζουν ψεύτικες συνειδήσεις.


Κι όμως πολλά είναι τα αδιαπέραστα πέπλα που έχουν απλωθεί τόσο από τους «δεξιούς» όσο και από τους «αριστερούς», μέσα στο πνεύμα της συναίνεσης και της ομοψυχίας για «το καλό του τόπου». Μια τετριμμένη φράση που χρησιμοποιούν ανέκαθεν όταν θέλουν να τονίσουν την εθνικοπατριωτική ομοψυχία και την συναίνεση στο προχώρημα των κυριαρχικών σχεδιασμών.Το νησί αυτό, που είναι ένας ξερόβραχος 18 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτέλεσε το μέρος όπου στήθηκε η ελληνική, η δεξιά εκδοχή των Γκούλαγκ. Όσο υπάρχει, θα υπενθυμίζει την κτηνωδία της εξουσίας. Κι αν εδώ στήθηκε η δεξιά εκδοχή της σε άλλα σημεία του ελλαδικού χώρου, αλλά και πέρα απ’ αυτόν, είχαμε την αριστερή και μαρξιστική της εκδήλωση.
Άλλωστε, ο κρατισμός και η εξουσιαστική μανία είτε με την «αριστερή» είτε με την «δεξιά» ιδεολογική της απόχρωση, είναι το ίδιο εχθρική προς την ανθρώπινη οντότητα, αλλά και όχι μόνο προς αυτήν.


Μακρόνησος
Το κράτος (και αργότερα η αριστερά) φόρτωσε τα εγκλήματά του σε μία από τις προσωπίδες του, αυτήν που ονομάστηκε φασισμός. Για να σκεπαστεί το ιστορικό και συνολικό έγκλημα. Κι όμως. Το νησί αυτό (όπως και η Γυάρος) δεν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σαν χώρος εξόντωσης, αναμόρφωσης, και φυλάκισης. Πολλές φορές στη διάρκεια της γνωστής εδώ και επτά χιλιάδες χρόνια ιστορία του η Κρανάη ή νησί της Ελένης, όπως ονομαζόταν τα πολύ παλιά χρόνια, χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος φυλάκισης ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών.
Πολύ πριν έρθει το 1947, στη διάρκεια του Βαλκανικού πολέμου το 1912 με 1913 είχε μεταφερθεί μεγάλος αριθμός τούρκων αιχμαλώτων, που έζησαν και εξοντώθηκαν σ’ αυτό το «ειδυλλιακό» περιβάλλον μέχρι που υπογράφτηκε η «ειρήνη» οπότε, οι εναπομείναντες, μετακινήθηκαν στην Τουρκία.Μακρόνησος.Χιλιάδες βασανισμένοι. Ανανήψαντες με την κάλυψη του κόμματος και αμετανόητοι είτε λόγω της πίστης τους σ’ αυτό, είτε σαν στάση αγώνα και ζωής έξω απ’ αυτό. Τόσο οι χιλιάδες μετανοημένοι όσο και οι πολύ λιγότεροι αμετανόητοι εξοντώθηκαν ή αναμορφώθηκαν από τις δύο αντιτιθέμενες τάσεις της εξουσίας, της κρατικής επιβολής.
Κοινή επιδίωξη ήταν η ΠΛΗΡΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗ.
Τόσο από αυτούς που εξαπάτησαν αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις και τους έσυραν στα στρατόπεδα και τους «παράδεισους» του ανατολικού μπλοκ, όσο και από εκείνους που έστησαν τη Μακρόνησο, τη Γυάρο, τον Άη Στράτη.
Μακρόνησος
Εδώ άρχισαν να στοιβάζονται χιλιάδες άνθρωποι μετά το Δεκέμβρη του 1944 και την συμφωνία της Βάρκιζας που υπόγραψε η ΕΑΜική αντιπροσωπεία το Φλεβάρη του 1945.
Τα συμβαλλόμενα μέρη που την υπέγραψαν ήξεραν πολύ καλά τί θα επακολουθούσε:
«Αμνηστεύονται τα πολιτικά αδικήματα τα τελεσθέντα από της 3ης Δεκεμβρίου 1944 μέχρι της υπογραφής του παρόντος. Εξαιρούνται της αμνηστίας τα συναφή κοινά αδικήματα κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία δια την επιτυχίαν του πολιτικού αδικήματος. Ο σχετικός νόμος θα δημοσιευθή άμα τη υπογραφή της παρούσης συμφωνίας» (άρθρο 3 της συμφωνίας)
Ό,τι απόμεινε τώρα είναι πόνος, πίκρα, εμπειρία, ανάμνηση. Αμετακίνητα στερεωμένοι οι μεν και οι δε. Κι ο χρόνος να κυλά μέσα από τις αναμνήσεις μιας φρίκης. Παγωμένες εικόνες, σκληρές στιγμές, πείσμα αλλά και πάθος.Ένα πάθος που θα έπρεπε να εξαγοραστεί, να τσακιστεί να αποδιοργανωθεί και να ενταχτεί.
Για να έρθει μετά και επίσημα ο «αλληλοσεβασμός» των αντιπάλων. Για να αποδειχθεί ότι η αμφίπλευρη «αναμόρφωση» δεν ήταν άσκοπη. Για να φανεί πως όσο λιγοστεύουν οι επιζήσαντες, τόσο η παραποιημένη ιστορία, η μονόπλευρη πραγματικότητα τείνει να αλώσει ακόμα περισσότερες συνειδήσεις.

Παρέλαση ανανήψαντων της Μακρονήσου στο Στάδιο

Άλλωστε η αποδόμηση της ανθρώπινης υπόστασης, που επιχειρούσαν οι βασανιστές της Μακρονήσου, μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί από την ιδεολογική παγωνιά μιας ανταγωνιστικής στάσης που κατασκευάζει απολιθώματα, γενίτσαρους και νεογενίτσαρους της αριστεράς.
Πέρασαν 60 χρόνια από την σφαγή των αρχών του 1948.
Εξήντα ένα χρόνια από τότε που κατασκευάστηκε ένα ακόμη νεκροταφείο όπου επιχειρήθηκε να θαφτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και πενήντα ολόκληρα χρόνια από τότε που το αναμορφωτήριο έκλεισε. Τα σύγχρονα αναμορφωτήρια όμως δεν έπαψαν να είναι σε δράση. Μήπως επειδή τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει το πάθος για την ανθρωπιά, τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη;Τα αναμορφωτήρια δεν μπόρεσαν να ανακόψουν τους αγώνες των καταπιεσμένων.
Κορυφαίες στιγμές παραμένουν τα «Ιουλιανά» του 1965, η Μεγάλη εξέγερση το Νοέμβρη του 1973, οι μεγάλες συγκρούσεις των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, το Πολυτεχνείο του 1985, το Πολυτεχνείο του 1995, οι μαθητικές κινητοποιήσεις της τελευταίας δεκαετίας του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα όπως οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της κρατικής επιβολής αλλά και μια ατέλειωτη σειρά γεγονότων με κοινωνική και απελευθερωτική ουσία.
Γεγονότα που έχουν μεγάλη σημασία λόγω της έντασης με την οποία εκδηλώθηκαν όσο και από το γεγονός της συμμετοχής χιλιάδων ανθρώπων ιδιαίτερα νεολαίων.ΜακρόνησοςΈνα μέρος όπου η εξουσία επιχείρησε το ακατόρθωτο και πέτυχε μόνο πρόσκαιρα αποτελέσματα.
Η θλιβερή της συνέχεια θα δοκιμάζεται από το πνεύμα της ανυποταξίας που θα εξακολουθεί να δαμάζει μέσα στο χρόνο τα κάθε είδους Γκουαντανάμο που στήνονται.
Αναρχική Αρχειοθήκη, συντρόφισσες, σύντροφοι

Πλαστικές σφαίρες χρησιμοποιήθηκαν εναντίον ανήλικων διαδηλωτών

Ακόμα και με τη χρήση πλαστικών σφαιρών οι κρατικοί δολοφόνοι προσπάθησαν να αποτρέψουν την οργή και την εξεγερτική διάθεση  στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο  της 7ης Δεκέμβρη.
Μια από τις φωτογραφίες που μας στάλθηκαν δείχνει την πλάτη 14χρονου μαθητή, που απέφυγε χειρότερο τραυματισμό εξαιτίας του μπουφάν και του φούτερ που φορούσε και τον προστάτευσαν.
Τις προηγούμενες μέρες το κράτος σε μια λυσσαλέα προσπάθεια καταστολής και τρομοκρατίας, που όπως αποδείχτηκε δεν επηρρέασε τους αγωνιζόμενους και καταπιέσμενους νεολαίους να βγουν στους δρόμους και να συγκρουστούν, εκτός από τα χημικά και τους διεμβολισμούς διαδηλωτών από τους μπάτσους με τις μοτοσυκλέττες τους στο Σύνταγμα στις 6/12 και στο Πολυτεχνείο στις 7/12, προχώρησε σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο σε τουλάχιστον 1000 προσαγωγές, πολλές από αυτές ήταν “προληπτικές”, δεκάδες απο αυτές έγιναν συλλήψεις και πολλές από αυτές αφορούσαν ανήλικους, .
Στις 21 έφτασαν οι συλλήψεις της πορείας της 7ης Δεκεμβρίου στην Αθήνα, οι 10 είναι ανήλικοι, ενώ ένας 14χρονος παραπέμπεται για κακούργημα με τον διαβόητο κουκουλονόμο.
Το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου είχε πραγματοποιηθεί η εισβολή των ΜΑΤ στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “ρεσάλτο” η σύλληψη των παρευρισκομένων και ακολούθησε η εισβολή των ΜΑΤ στο δημαρχείο Κερατσινίου και η σύλληψη των αλληλέγγυων που βρίσκονταν μέσα.
Στη Θεσσαλονίκη καποιες συλλήψεις μετατράπηκαν σε προφυλακίσεις.
Το κράτος προχώρησε σε μια ακόμα προσπάθεια τρομοκράτησης διώκοντας γονείς για παραμέληση ανηλίκων (τα παιδιά τους έχουν ήδη συλληφθεί στις κινητοποιήσεις του τριημέρου) …

Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους της 5, 6, 7 Δεκέμβρη

(δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές)

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν κάποιου είδους νεολαιίστικο ξέσπασμα όπως θέλησαν να τον ονοματίσουν οι κάθε είδους αριστεροί και το κράτος, αλλα μια απο εκείνες τις στιγμές που οι εξεγερσιακές δυνάμεις που κρύβουν μέσα τους οι καταπιεσμένοι και η απέχθεια για κάθε εξουσία, συντίθενται δυναμικά αφήνοντας πίσω τους κατεστραμμένους καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους.
Καθημερινά και παντού γύρω μας είναι αισθητός ο κοινωνικός πόλεμος που μαίνεται ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τους καταπιεστές τους.
Η κοινωνική βία αντιπαρατίθεται στην βία των καθε είδους εξουσιαστών με πολύμορφους τρόπους, οι εξεγερσιακές πρακτικές οικειοποιούνται απο αναρχικούς, αγωνιστές, άγριους νεολαίους και εξεγερμένους εδώ και τώρα, παντού και πάντα μέχρι την κατάλυση και την καταστροφή κάθε εξουσίας και εκμετάλλευσης.

 Η ένταση,  και το μένος των στιγμών της εξέγερσης του Δεκέμβρη τις καθιστά τις πιο έντονες στιγμές του κοινωνικού πολέμου στον ελλαδικό χώρο της μεταδικτατορικής εποχής.
Αυτό που έγινε τον Δεκέμβρη του 2008, να απλωθεί η εξέγερση σε όλο τον ελλαδικό χώρο είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο.
Οι εξεγερμένοι δεν χρειάστηκαν κανενός είδους επαναστατική θεωρία και καμία πρωτοπορία για να συναντηθούν στους δρόμους των πόλεων απ΄άκρη σ΄ακρη και να καταστήσουν ανίκανο το κράτος  στην υλοποίηση των κατασταλτικών σχεδιασμών του.

Χρειάστηκε απλα μια αφορμή, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου  απο τον μπάτσο Κορκονέα, προκειμένου οι κολασμένοι να καταλάβουν τους δρόμους μετατρέποντάς τους σε πεδίο συγκρούσεων.
Ολοι αυτοί δεν διεκδικούσαν τίποτα απο το κράτος αλλα απαιτούσαν τα πάντα επιστρέφοντας στο κράτος ενα κομμάτι απο την βία που όλοι δέχόμαστε καθημερινά.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν καταστάλθηκε δυναμικά από το κράτος, όπως συνήθως συμβαίνει, τέλειωσε όταν έκριναν οι εξεγερμένοι και άφησε τη δική της παρακαταθήκη στους κοινωνικούς αγώνες.

Ένα χρόνο μετά κάποιοι μπορεί να σχεδιάζουν  απονευρωμένες επετείους και κάποιοι άλλοι να  ανακοινώνουν σε όλους τους τόνους το σχεδιασμό προστασίας του κέντρου της Αθήνας από «παράνομες» και «βίαιες» πράξεις και στοιχεία...

Αυτοί μπορούν να σχεδιάζουν, αυτό που δεν μπορούν να προβλέψουν είναι ότι οι κοινωνικές εκρήξεις και συγκρούσεις δεν προγραμματίζονται, σε τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπούν συνήθως  με καποια αφορμή και δεν χειραγωγούνται, με προγραμματισμένες  επετειακές εκδηλώσεις.
Εκείνες τις στιγμές όποιο σχεδιασμό και να έχει κάνει το κράτος δεν είναι καθόλου σίγουρο, ότι θα μπορεί να τον ακολουθήσει.
Εκείνες οι  στιγμές  της εξέγερσης και της σύγκρουσης δεν προγραμματίζουν τη συνάντηση τους  με το κράτος, έρχονται και απειλούν την ίδια του την ύπαρξη…
Η συνέπεια, η συνέχεια και το όραμα είναι τα στοιχεία εκείνα τα οποία κανουν τους αναρχικούς να συμπορεύονται με τους εξεγερμένους καθε εποχής, καθε τόπου στον αδιάλλακτο πόλεμο ανάμεσα στους εξουσιαζόμενους και τους εξουσιαστές στον δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την αναρχία. Ας μην τρέφουν λοιπόν αυταπάτες…

«Όχι. Ο κόσμος δεν ξεσηκώθηκε επειδή δεν άντεχε άλλο την ατιμωρησία των ένστολων δολοφόνων του κράτους. Τα φτηνά δημοκρατικά παραμυθάκια των πρώτων ημερών κουρελιάστηκαν στην κυριολεξία, όσο η  εξέγερση δεν υποχωρούσε. Όσο η καταστροφικότητά της ξεκαθάριζε ότι απείχε, -όσο η γη από τον ουρανό-, από κάθε είδους πολιτική διαμαρτυρία. Όσο στόχευε ακόμα πιο ξεκάθαρα στο παρατεταμένο σαμποτάζ ζωτικών λειτουργιών του κράτους».

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΟΥΜΕ,
ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΛΛΑ ΑΠAΙΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Αναρχικοί, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Δύο αφιερώματα στον Δεκέμβρη του '44 από το anarchypress gr

 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944: Μια μεθοδευμένη Σφαγή

 

 

 

Δεκέμβρης 1944: “Τα δεκεμβριανά”

Δεκέμβρης 2008: Μέρες εξέγερσης, μέρες ελπίδας

Δεκέμβρης 2008: Μέρες εξέγερσης, μέρες ελπίδας

«Όχι. Ο κόσμος δεν ξεσηκώθηκε επειδή δεν άντεχε άλλο την ατιμωρησία των ένστολων δολοφόνων του κράτους. Τα φτηνά δημοκρατικά παραμυθάκια των πρώτων ημερών κουρελιάστηκαν στην κυριολεξία, όσο η εξέγερση δεν υποχωρούσε. Όσο η καταστροφικότητά της ξεκαθάριζε ότι απείχε, -όσο η γη από τον ουρανό-, από κάθε είδους πολιτική διαμαρτυρία. Όσο στόχευε ακόμα πιο ξεκάθαρα στο παρατεταμένο σαμποτάζ ζωτικών λειτουργιών του κράτους».

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΟΥΜΕ,


ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΛΛΑ ΑΠAΙΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ     ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Αναρχικοί, αναρχικές μέσα κι έξω από σχολεία και σχολές
Συσπείρωση Αναρχικών

Στρατιωτικός νόμος και στρατιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας με πρόσχημα τη νέα γρίπη

Η εποχή της γρίπης είναι εδώ. Για ποιό τύπο γρίπης θα ανησυχήσουμε φέτος και ποια μέτρα πρέπει να παρουμε, ποιο είδος εμβολιασμού; Θυμηθείτε το 1976 με τη γριπη των χοίρων. Εκείνη τη χρονιά ή κυβέρνηση μας είπε, ότι η γρίπη μπορεί να αποδειχτεί φονιάς για το έθνος, και η  Ουάσιγκτον αποφάσισε, ότι κάθε άντρας και κάθε γυναίκα και παιδί στη πατρίδα, πρέπει να «πυροβοληθεί» (εμβολιαστεί) για να αποτραπεί η πανδημία στο έθνος»
Έτσι 46.000.000 αμερικανοί υπάκουα υποβλήθηκαν στον εμβολιασμό, και τώρα τουλάχιστον 4.000 απαιτούν απο τον θείο Σαμ, 3.5 δις δολλάρια για τις  παρενέργειες που υπέστησαν. Νευρολογικές ζημιές και θανάτους (Mike Wallace, CBS, 60 Minutes, November 4, 1979)
Οι ομοσποδιακοί κρατικοί υπάλληλοι και οι φαρμακοβιομηχανίες συναντήθηκαν για να συζητήσουν τα αποτελέσματα μιας ενοχλητικής νέας μελέτης που διενεργήθηκε από τον επιδημιολόγο Tom Verstraeten, ,  σχετικά με τους συνήθεις βρεφικούς και παιδικούς εμβολιασμούς.
Σύμφωνα με την έρευνα  σε μια βάση δεδομένων για 100.000 εμβολιασμένων παιδιών με εμβόλια που περιέχουν το συντηρητικό thimerosal    που έχει συστατική ουσία του τον υδράργυρο, φάνηκε αλματώδης αύξηση των κρουσμάτων αυτισμού και πλήθος νευρολογικών διαταραχών στα παιδιά.

Αυτά και άλλα πολλά ανησύχησαν το αμερικάνικο κράτος, όχι γιατί ξαφνικά απέκτησε ευαισθησίες και συμπόνια, για τους ανθρώπους, αλλά γιατί αρχικά βρέθηκε αντιμέτωπο με σωρεία αγωγών αποζημιώσεων απο τους υπηκόους του, και άρχισε να χάνει το παιχνίδι της υπακοής και της επιβολής μέσω των τρομολαγνικών σεναρίων περί πανδημιών, αλλά και γιατί είδε ότι τέτοιες εξελίξεις σε χώρες που το αμερικάνικο κράτος εμφανίζεται με ανθρωπιστικό πρόσωπο θα ήταν καταστροφικές για τα σχέδια του.
Δεν είναι τυχαίο που γερουσιαστές σαν τον Ρ.Φ Κένεντυ δήλωνουν: « Θα είναι δύσκολο να υπολογιστεί η ζημιά στη χώρα μας, όταν αν τα κράτη του τρίτου κόσμου, εκλάβουν την ανθρωπιστική βοήθεια και τη προσπάθεια μείωσης των ασθενειών΄, μέσω των εμβολιασμών ως  εχθρική αφού δηλητηριάζονται τα παιδιά τους. Σκεφτείτε πως θα ερμηνευθεί αυτό το σενάριο από τους εχθρούς του έθνους.»(Robert F. Kennedy Jr., Vaccinations: Deadly Immunity, June 2005)
Όμως το 2009 μέσω του παγκόσμιου οργανισμού υγείας αρχίζει νέα εκστρατεία και προπαγάνδα σχετικά με το κίνδυνο πανδημίας απο τη γρίπη των χοίρων

«Βάσει των στοιχείων, τα κριτήρια για να χαρακτηρίσουμε τη εξάπλωση της γρίπης των χοίρων πανδημία έχουν καλυφθεί. Αποφασίζω λοιπόν να θέσω σε κατάσταση πανδημικής επιφυλακής 6. Η πανδημία είναι παγκόσμια» Margaret Chan, Director-General, World Health Organization (WHO), Press Briefing  11 June 2009)
“Τουλάχιστον 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να μολυνθούν κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών – σχεδόν ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού.” (Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας όπως αναφέρεται από τα δυτικά μέσα, Ιούλιος 2009)
Η “γρίπη χοίρων θα μπορούσε να χτυπήσει μέχρι 40 τοις εκατό Αμερικανών κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών και πολλοί  θα μπορούσαν να πεθάνουν εάν μια εκστρατεία εμβολίων και άλλα μέτρα δεν είναι επιτύχουν (Επίσημη δήλωση της αμερικανικής κυβέρνησης, Associated Press,  24 Ιουλίου 2009).

“Οι ΗΠΑ αναμένουν να έχουν 160 εκατομμύριο δόσεις του εμβολίου γρίπης χοίρων διαθέσιμου μέσα στον Οκτώβριο”, (Associated Press, 23 July 2009)
Οι “κατασκευαστές εμβολίων θα μπορούσαν να παραγάγουν 4,9 δις εμβόλια γρίπης ετησίως στο καλύτερο σενάριο”, Margaret Chan,  Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (WHO), Reuters, 21 Ιουλίου 2009)
Οι πλουσιότερες χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία θα πληρώσουν ακριβώς κάτω από $10 ανά δόση [ του H1N1 εμβολίου γρίπης ]…. Οι αναπτυσσόμενες χώρες θα καταβάλουν μια χαμηλότερη τιμή, συνολικά $400 δισεκατομμύρια για τις φαρμακοβιομηχανίες (Βusinness Week, Ιούλιος 2009)
Πόλεμος χωρίς σύνορα, μια μεγάλη οικονομική κρίση, μια στρατιωτική περιπέτεια στη Μέση Ανατολή, μια ογκώδης συγκέντρωση του πλούτου ως αποτέλεσμα της αναδιάρθρωσης του  οικονομικού συστήματος.

Οι  οικονομικές και κοινωνικές εξαρθρώσεις είναι εκτεταμένες.
Οι ζωές των ανθρώπων καταστρέφονται
Ο κόσμος είναι στη συμβολή της σοβαρότερης κρίσης στη σύγχρονη ιστορία.
Οι πτωχεύσεις, μαζική ανεργία, η κατάρρευση των κοινωνικών προγραμμάτων, είναι οι ανεξιστόρητες συνέπειες.

Αλλά η κοινή γνώμη πρέπει να παραμείνει ανίδεη:
“Υπάρχουν αυξανόμενα σημάδια της οικονομικής ανάκαμψης”
“Ο πόλεμος της Μέσης Ανατολής  δεν είναι ” ακριβώς πόλεμος “”, είναι μια ανθρωπιστική προσπάθεια»
Οι δυνάμεις στρατιωτικού συνασπισμού μάχονται “στη διατήρηση της ειρήνης,” παλεύουν τη “τρομοκρατία με τη δημοκρατία”
«Πρέπει να προστατεύσουμε τους εαυτους μας ενάντια στις επιθέσεις τρομοκρατών»
“Πρέπει να αμυνθούμε ενάντια στις τρομοκρατικές επιθέσεις”

Οι αριθμοί για τις δολοφονίες αμάχων γίνονται διαχειρήσιμα νούμερα. Τα πολεμικά εγκλήματα κρύβονται.
Οι άνθρωποι παραπλανιούνται στη φύση και την ιστορία της νέας παγκόσμιας τάξης.

Οι πραγματικές αιτίες και οι συνέπειες αυτής της παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης παραμένουν.
Η “πραγματική κρίση” πρέπει να παραλλαχτεί μέσω της πολιτικής παραπληροφόρησης ψεμάτων και μέσων.
Ετσι κατασκευάζονται κρίσεις εκεί που δεν υπαρχουν…
Είναι προς το συμφέρον των πολιτικών  και των κυρίαρχων να εκτραπεί η δημόσια προσοχή. Πόσο καλύτερα να επιτύχει αυτόν τον στόχο;

Τεχνητά  δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα του φόβου και του εκφοβισμού που χρησιμεύει να αποδυναμώσει και να αφοπλίσει τις αντιστάσεις ενάντια στην καθιερωμένη οικονομική και πολιτική τάξη.
Ο στόχος είναι να υπονομευθούν όλες οι μορφές αντίθεσης και κοινωνικής αντίστασης.
Η παγκόσμια  πανδημία γρίπης χοίρων χρησιμεύει να παραπλανήσει την κοινή γνώμη.
Η «πανδημία» του 2009, που άρχισε στο Μεξικό τον Απρίλιο: συμπίπτει με μια οικονομική ύφεση. Συμπίπτει  μια μια εποχή  στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Το επιδημιολογικό στοιχείο κατασκευάζεται, πλαστογραφείται και είναι διαχειρήσιμο. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (WHO), μια επιδημία  απειλεί τις ζωές εκατομμυρίων των ανθρώπων
Μια “καταστροφική έκτακτη ανάγκη” κατασκευάζεται. Οι οργανισμοί.όπως ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας (WHO) και το αμερικανικό κέντρο για τον έλεγχο ασθενειών (CDC) είναι  εγκεκριμμένοι οργανισμοί . Γιατί να πουν ψέμματα;
Οι άνθρωποι θεωρούν ότι η κρίση δημόσιας υγείας σε διεθνές επίπεδο είναι πραγματική και ότι οι ανώτεροι υπάλληλοι κυβερνητικής υγείας “εργάζονται για το δημόσιο αγαθό.”
Τα δημοσιεύματα στον τύπο επιβεβαιώνουν την πρόθεση της αμερικανικής κυβέρνησης  να εκτελέσει ένα πρόγραμμα μαζικού H1N1 εμβολιασμού το φθινόπωρο του2009.  Μια  σύμβαση για 160.000.000  δόσεις έχει υπογραφεί με μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, για να εμβολιάστει  περισσότερο από μισό αμερικανικό πληθυσμό.  Παρόμοια σχέδια βρίσκονται σε εξέλιξη σε άλλες δυτικές χώρες συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, Καναδάς, το UK.
Οι εθελοντές στρατολογούνται για να εξετάσουν το εμβόλιο γρίπης χοίρων κατά τη διάρκεια του μήνα Αυγούστου, με σκοπό να εκτελεστεί ένα εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμού το φθινόπωρο.
Στην πόλη της Νέας Υόρκης τον Απρίλιο, αρκετά παιδιά ταξινομήθηκαν ως νοσούντα με τον ιό H1N1, όμως σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις,  η διάγνωση δεν επιβεβαιώθηκε εργαστηριακά.
Ο Δρ. Frieden σημαιώνει ότι  οι ανώτεροι υπάλληλοι υγείας συνήγαγαν το προκαταρκτικό συμπέρασμά τους μετά από δοκιμές στα χαρτομάντηλα μόνο από  οκτώ σπουδαστές, άλλες δοκιμές σε μαθητές βγήκαν αρνητικές στο ιό.
Στην πραγματικότητα οι εκθέσεις είναι αντιφατικές: σύμφωνα δημοσιεύματα,  μόνο απο το έργαστήριο της Ατλάντα CDCP επιβεβαιώθηκε  κρούσμα  H1N1.”  (Michel Chossudovsky, τα πολιτικά ψέματα και η παραπληροφόρηση MEDIA σχετικά με την πανδημική, σφαιρική έρευνα γρίπης χοίρων, Μάιος 2009, τελευταία αναφορά είναι από των New York Times, τις 25 Απριλίου ..2009)
Η γρίπη είναι μια κοινή ασθένεια. Εκτός αν υπάρχει μια λεπτομερής εξέταση εργαστηρίων,ο ιός  δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί
Υπάρχουν πολυάριθμες περιπτώσεις της εποχιακής γρίπης σε ολόκληρη την Αμερική, σε ετήσια βάση. “Σύμφωνα με το καναδικό ιατρικό περιοδικό ένωσης, η ΚΟΙΝΗ γρίπη σκοτώνει μέχρι 2.500 Καναδούς και περίπου 36.000 Αμερικανούς ετησίως. Παγκοσμίως, ο αριθμός θανάτων που αποδίδονται στη γρίπη κάθε έτος είναι μεταξύ 250.000 και 500.000 “(Thomas Walkom, το αστέρι του Τορόντου, 1 Μαϊ’ου 2009).
Πόσο αποτελεσματικά να κατευνάσεις και να χαλιναγωγήσεις την οργή των ανθρώπων; Κατασκεύασε μια κρίση. Μια παγκόσμια πανδημία. Στάλλαξε το φόβο. Η πανδημία γρίπης χρησιμοποιείται για να εμποδίσει την οργανωμένη αντίσταση ενάντια στην κυριαρχική ελίτ. Παρέχει μια πρόφαση και μια αιτιολόγηση για να υιοθετηθούν καταστάσεις εκτάκτης ανάγκης.
Στο πλαίσιο της υπάρχουσας νομοθεσίας στις ΗΠΑ, ο στρατιωτικός νόμος, που υπονοεί την αναστολή της συνταγματικής κυβέρνησης, θα μπορούσε να επικαλεσθεί στην περίπτωση “μιας καταστροφικής έκτακτης ανάγκης” συμπεριλαμβανομένου τη H1N1 πανδημίας γρίπης
Ο εμβολιασμός ως έκτακτη ανάγκη και τα αμέτρηρα εκατομμύρια για τις φαρμακευτικές εταιρίες
Η εξαπάτηση με τη γρίπη των πτηνών το 2005, ήταν μια πρόβα για την «πανδημία» του 2009. Οι βιοτεχνολογικές και φαρμακευτικές εταιρίες και τα πάρε δώσε με τις κυβερνήσεις και τους οργανισμούς πίσω από κλειστές πόρτες, είχαν ως αποτέλεσμα, την απόκρυψη από τις κυβερνήσεις για τους κινδύνους του υδράργυρου thimerosal  στα εμβόλια. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας με τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες Baxter, GlaxoSmithKline, Novartis, Sanofi- Aventis και AstraZeneca έχει συμφωνήσει στη παραγωγή 4,9 δισεκατομμυρίων εμβολίων και έχουν υπογράψει τις συμβάσεις 50 κράτη…
Ο ΠΟΥ αρνείται να δώσει τα πρακτικά της συνεδρίασης που αποφασίστηκε με τις παραπανω φαρμακοβιομηχανίες η μαζική παραγωγή του εμβολίου για τη γρίπη H1N1
Σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις με τον ΠΟΥ, έχει την εξουσία να αναγκάσει τα κράτη μέλη του, που είναι 194 σε καραντίνα και ταξιδιωτικές οδηγίες αν δεν υπακούσουν…στον εμβολιασμό, ωστε να επιτύχει τον προγραμματισμένο εμβολιασμό…
Η ζωή απειλείται από το εμβόλιο…
Αν και τα δικαιώματα κατασκευής του εμβολίου έχουν δοθεί σε μερικές εταιρίες, η πατέντα και τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην εταιρία Baxter.
H αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας εμβολίων Baxter ΗΠΑ 2009/0060950 Α1. (Βλ. William Engdahl, παρέχει τώρα νομική ασυλία για τους κατασκευαστές εμβολίων γρίπης χοίρων, Ιούλιος 2009)
Η πατέντα αφορά  «τη σύνθεση ή το εμβόλιο περιλαμβάνει περισσότερα από ένα αντιγόνα… όπως η γρίπη Α και η γρίπη β που επιλέγεται ειδικά από ανθρώπινο ιό.
H1N1, H2N2, H3N2, H5N1, H7N7, H1N2, H9N2, H7N2, H7N3, υποκατηγορίες H10N7, από τη γρίπη χοίρων H1N1, H1N2, H3N1 και H3N2 υποκατηγορίες, από τη γρίπη σκυλιών ή αλόγων H7N7, H3N8 και υποκατηγορίες από πτηνά H5N1, H7N2, H1N7, H7N3, H13N6, H5N9, H11N6, H3N8, H9N2, H5N2, H4N8, H10N7, H2N2, H8N4, H14N5, HΡ5, υποκατηγορίες H12N5.”
Κατάλληλες συνθέσεις για τη παραγωγή του εμβολίου μπορούν να επιλεχτούν από τα ορυκτά πηκτώματα, το υδροξείδιο αλουμινίου, ουσίες επιφάνειας, lysolecithin, pluronic polyols, τα polyanions ή τα γαλακτώματα πετρελαίου , ή ένας συνδυασμός επ’ αυτού. η επιλογή του βοηθού  από την προοριζόμενη χρήση. Η τοξικότητα μπορεί  να ποικίλει από καμία τοξικότητα στην υψηλή τοξικότητα.”

Χωρίς τη νομική ευθύνη, μπορεί η  Baxter να προετοιμάζεται να πωλήσει τις εκατοντάδες των εκατομμυρίων των δόσεων που περιέχουν το ιδιαίτερα τοξικό υδροξείδιο αλουμινίου ως βοηθό;


Στρατιωτικός νόμος, εγκλεισμός και στρατόπεδα καραντίνας

“… τα κέντρα κράτησης, η στρατικοποιημένη αστυνομία, οι φωτογραφικές μηχανές επιτήρησης και ένας εσωτερικός  στρατιωτικός νόμος δεν είναι αρκετά… Ακόμα κι αν ξέρουμε ότι οι εγκαταστάσεις καραντίνας είναι ήδη σε ισχύ, θέλουμε τώρα να γίνουν τέτοιες κατασκευές  στρατόπεδων στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις χρησιμοποιώντας την πάντα δημοφιλή δικαιολογία ότι οι εγκαταστάσεις είναι για τους σκοπούς μιας εθνικής έκτακτης ανάγκης. Με το κάλπικο χρέος και την κρίση  οικονομίας να πηγαίνει χειρότερα και χειρότερα, η πιθανότητα να ξεσπασει κοινωνική οργή και συγκρούσεις γίνεται μια μεγαλύτερη απειλή. Την ανάγκη για λήψη ανάλογων μέτρων  εξετάζει η Ισλανδία, και η Ελλάδα και άλλα κράτη (Daily Paul, September 2008, Σεπτέμβριος 2008)
Από την έρευνα του Michel Chossudovsky που δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουλίου στο
http://globalresearch.ca

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς, αναρχικές μέσα και έξω απο σχολεία και σχολές

Η μετανάστευση ως εργαλείο επιβολής της κυριαρχίας

Η μετανάστευση ως εργαλείο επιβολής της κυριαρχίας

Σύμφωνα με τους «ειδικούς» η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο στα πλαίσια της αναζήτησης των ανθρώπων για καλύτερες συνθήκες ζωής. Η μετανάστευση σύμφωνα με την κρατούσα άποψη θεωρείται εκούσια. Αν όμως κάποιος κάνει μια απλή αναδρομή τουλάχιστον στους τελευταίους αιώνες θα δει ότι η μετανάστευση έχει χρησιμοποιηθεί πάντα ως μέσο για την επιβολή και τη διατήρηση της εξουσίας.
Από την βιομηχανική αναδιάρθρωση στην Αγγλία που οι εξουσιαστές προκειμένου να σπρώξουν το αγροτικό πληθυσμό στις βιομηχανικές περιοχές, που τότε αναπτύσσονταν, έκαιγαν και περιέφραζαν τις αγροτικές εκτάσεις, για να στερήσουν τους πρωτογενείς πόρους, μέχρι τις μέρες μας που εστίες πολέμων, «ανακατατάξεις», (όπως αυτές της ανατολικής Ευρώπης από τη δεκαετία του ’90), δημιούργησαν τις συνθήκες εκείνες για την εξαθλίωση πληθυσμών και την «εκούσια» φυγή από τους τόπους της μέχρι τότε διαβίωσής τους.
Η εσωτερική, αρχικά, μετανάστευση και λίγο αργότερα η μετανάστευση προς τους βιομηχανικά αναπτυσσόμενους τόπους εμπεριέχει το στοιχείο της επιβολής, πρωταρχικά ως προς εκείνους που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν και κατά δεύτερον σε αυτούς που ήδη κατοικούν στους τόπους υποδοχής.
Η κυριαρχία χρησιμοποιεί με ποικίλους τρόπους, αυτό το αναλώσιμο εξαθλιωμένο έμψυχο «υλικό».
Επαναδιαπραγματεύεται και επιβάλλει τις εξουσιαστικές σχέσεις ενώ εκμεταλλεύεται με έμμεσο ή άμεσο τρόπο τους διαχωρισμούς που η ίδια έχει κατασκευάσει.
Χρησιμοποιεί δοκιμασμένες μεθοδεύσεις, όπως η δημοσιοποίηση της «αύξησης» των δεικτών της εγκληματικότητας και η ανάγκη καταπολέμησης της. Αυτή όμως η εγκληματικότητα (απότοκος της εξαθλίωσης και των εξουσιαστικών σχέσεων και δομών που έχουν επιβληθεί) σε καιρούς που η κοινωνική οργή τείνει να δημιουργήσει ρήξεις και φθορές στην καθεστηκυία τάξη, είναι και το εργαλείο της εξουσίας για περισσότερη καταστολή. Οι άθλιες συνθήκες μέσα στις οποίες βρίσκονταν ανέκαθεν οι οικονομικοί μετανάστες, επιβάλλονται από την εξουσία προκειμένου να πετύχει τους εκάστοτε στόχους της.
Ένας σημαντικός στόχος είναι η αποσύνθεση της συνοχής των ανταγωνιστικών προς την εξουσία τμημάτων του κοινωνικού χώρου. Αλλά και η ανάπτυξη ανταγωνισμών μέσα στον κοινωνικό χώρο, ώστε να αποσυμπιέζεται και να εκτονώνεται η αντίθεση προς την κυριαρχία.
Οι προσδοκίες που κατά καιρούς καλλιεργούνται από τους εξουσιαστές και τις πολιτικές τους προεκτάσεις, για καλυτέρευση των συνθηκών των ημεδαπών και ενσωμάτωση των εξαθλιωμένων, είναι ένα ακόμη εργαλείο για την κάμψη της κοινωνικής οργής, στα πλαίσια των παροχών που της επιτρέπουν να «αναζωογονεί» την διατήρηση του καθεστώτος καταπίεσης κι εκμετάλλευσης.
Οι περιοχές της Αττικής που ιστορικά έχουν φιλοξενήσει πρόσφυγες, εσωτερικούς μετανάστες αλλά και οικονομικούς μετανάστες από άλλες περιοχές του πλανήτη από το 1922 και μέχρι τις μέρες μας είναι οι εξής:
Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας το 1922, ένας πληθυσμός 220.000 που κατέληξε στην Αθήνα σε πληθυσμό κατοίκων 450.000 περίπου, εγκαταστάθηκαν: «στην Καλλιθέα (Σκοπευτήριο, Χαροκόπου), τα Κουντουριώτικα, την Κοκκινιά, την Δραπετσώνα και τον Κορυδαλλό κ.α. Σε περιοχές εκτός σχεδίου ή ανάμεσα στους πλούσιους πολεοδομικά χώρους ανάμεσα στα κτήρια της οργανωμένης δόμησης όπως στην Κοκκινιά (πολυκατοικίες), την Νέα Φιλαδέλφεια, την Νέα Ιωνία και τις Τζιτζιφιές.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ανάμεσα στις κτισμένες από το κράτος κατοικίες, εγκαταστάθηκαν και άλλοι πρόσφυγες είτε συγγενείς ή συγχωριανοί εκείνων που έλαβαν διαμέρισμα ή κατοικία, οι οποίοι κατοίκησαν κυριολεκτικά σε παράγκες ανάμεσα στα μπλόκ της οργανωμένης δόμησης, όπως για παράδειγμα στις Τζιτζιφιές.
Εδώ πια έχουμε κανονικές παραγκουπόλεις, μεγάλες σε μέγεθος με πληθυσμό από 2-4 χιλιάδες κατοίκους, σε πυκνά συσσωματώματα παραγκών, από κάθε υλικό και μορφή, όπου αρκετά αργότερα το κράτος τις εξόπλισε με στοιχειώδη ύδρευση και αποχέτευση, και όπου παρέμειναν οι πρόσφυγες μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1960 και αργότερα», (Παραγκουπόλεις ένα τυπικό καπιταλιστικό φαινόμενο, Γ. Σαρηγιάννης).
Οι βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, οι εκκενώσεις χωριών και η καταστροφή από τους κρατιστές των καλλιεργειών, κατά τη διάρκεια του εμφύλιου, ονομάστηκε από τους «ειδικούς» αστυφιλία.
Αυτή τη περίοδο εγκαταστάθηκαν σε άθλιες συνθήκες 500.000 άνθρωποι στη περιοχή της Αθήνας σε πληθυσμό που αριθμούσε τότε περίπου 1360.οοο, οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στις δυτικές περιοχές της Αθήνας, ενώ άλλοι που είχαν καταφέρει να πουλήσουν μέρος από τις περιουσίες τους, εγκαταστάθηκαν στις πολυκατοικίες των περιοχών της Αθήνας, Κυψέλη, Πατήσια, κλπ, στις λεγόμενες «αθηναϊκές πολυκατοικίες».
Τη δεκαετία του ’50 περιοχές που φιλοξένησαν τους εξαθλιωμένους εσωτερικούς μετανάστες ήταν μεγάλες εκτάσεις στο Μενίδι, τα Λιόσια, την Πετρούπολη, το Περιστέρι, και, προς τον Πειραιά και το Θριάσιο, το Πέραμα, τον Κορυδαλλό, τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, κ.α.
Από τη δεκαετία του 1990 αυτές περίπου οι περιοχές δέχτηκαν και τους μετανάστες από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και όχι μόνο απ’ αυτές.
Τα κύματα μεταναστών μέχρι σήμερα στοιβάζονται επίσης και σε παραγκουπόλεις δίπλα σε γεωργικές καλλιέργειες, βλ. Ηλεία και φραουλοπαραγωγοί, αλλά και πλάι στα υπό κατασκευή ολυμπιακά έργα κ.λπ.
Επίσης τα ημιυπόγεια και τα μικρά διαμερίσματα των εσωτερικών μεταναστών του 1950, έχουν κατοικηθεί από τις νέες φουρνιές εξαθλιωμένων ανθρώπων.
Σε αυτές τις συνθήκες είναι δυνατόν να επιτευχθεί συσπείρωση των εξαθλιωμένων και καταπιεσμένων και να υπάρξουν εξεγερτικές διεργασίες . Στον αντίποδα, όμως, όλο και περισσότερο λειτουργεί η ανασφάλεια και η αλλοτρίωση με αποτέλεσμα να υπάρχουν φαινόμενα ρατσισμού, και από την άλλη οι εξαθλιωμένοι να εξαρτούνται από τοπικές και πολυεθνικές μαφίες.
Τα κατά καιρούς μεταναστευτικά ρεύματα και οι πρόσφυγες χρησιμοποιήθηκαν από το κράτος με πολλούς τρόπους. Η εξουσιαστική σχέση και η υποτέλεια που καλλιεργήθηκε από τη πλευρά των κυρίαρχων περιελάμβανε «παροχές» μέσω της νομιμοποίησης των κατοικιών τους, εξάρτηση από μαφίες και κομματικούς προστάτες κλπ. Γειτονιές που παραδοσιακά ήταν προσφυγικές και μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους συμμετείχε στην αντίσταση και τον εμφύλιο, αρχικά δέχτηκαν καταστολή και αργότερα παροχές για την ενσωμάτωση των κατοίκων τους. Δεν είναι τυχαίο πως η δικτατορία της 21^ης Απριλίου εξάλειψε όσες παράγκες είχαν απομείνει κτίζοντας πολυκατοικίες. Σε άλλες περιπτώσεις που το κράτος είχε σοβαρό πρόβλημα εκκενώθηκαν και κατεδαφίστηκαν, όπως έγινε στις παραγκουπόλεις της Δραπετσώνας το 1960.
Τα κύματα των οικονομικών μεταναστών από τη δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα στοιβάχτηκαν στις ίδιες περιοχές. Αντιμετώπισαν την ίδια μεταχείριση από το κράτος, με τους προηγούμενους. Απορροφήθηκαν και αυτά με τη σειρά τους από τους πολιτικούς μηχανισμούς του κράτους, λεηλατήθηκαν από μαφίες ομοεθνών τους, είτε από τους μηχανισμούς νομιμοποίησης και εύρεσης εργασίας στις οποίες συνυπάρχουν πολιτικοί μηχανισμοί αλλοτρίωσης και οργανωμένες συμμορίες. Χρησιμοποιήθηκαν από το κράτος και το κεφάλαιο, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είχαν χρησιμοποιηθεί οι προηγούμενοι.
Η εκμετάλλευση, η καταστολή η αλλοτρίωση είναι το ζητούμενο για τη κυριαρχία, οι διαχωρισμοί μεταξύ προσφύγων και ντόπιων είναι μια από τις δικές της συνταγές, όπως και οι δείκτες «αύξησης» της εγκληματικότητας, η οικονομική κρίση, ο κίνδυνος της τρομοκρατίας κλπ.
Το ζητούμενο για τους αναρχικούς όμως είναι να μπορούν να συνθέσουν και να αναλύσουν αυτά τα συστατικά της κυριαρχίας που τους κάνουν να στέκονται εχθρικά απέναντί της. Δεν έχουν να ζητήσουν τίποτα από το κράτος, γιατί γνωρίζουν ότι οι παροχές του, θα είναι ένα τερτίπι για τη διαιώνιση της εξουσίας. Η καταστολή και η αφομοίωση γίνεται με πολλούς τρόπους όπως η βία, οι παροχές και η διαπραγμάτευση.
Οι λογικές της συνδιαλλαγής είναι το ίδιο εχθρικές με την ωμή βία του κράτους, οι μισές αλήθειες και τα πολιτικά παιχνίδια δεν μας αφορούν. Για τον απλούστατο λόγο πως η ανθρώπινη ευτυχία δεν μπορεί να χτιστεί με ψέματα και απάτες που είναι συστατικά της πολιτικής.

(Δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς/ες μέσα και έξω από σχολεία και σχολές)

Πολιτική θα είναι η απόφαση για κλείσιμο των σχολείων με αφορμή την γρίπη, τις επόμενες βδομάδες…

Πολιτική θα είναι η απόφαση για κλείσιμο των σχολείων με αφορμή την γρίπη, τις επόμενες βδομάδες και πριν από τις διακοπές των χριστουγέννων.
Όπως αναφέρεται στην ΚΕ «διακεκριμένοι επιστήμονες» εισηγούνται το κλείσιμο των σχολείων, έως και δυο βδομάδες, αλλα η απόφαση θα ληφθεί από το Μαξίμου και είναι πολιτική…
Όπως προκύπτει και από την δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στη ΚΕ, η «φοβερή και τρομερή γρίπη», είναι μια απλή ίωση με συνήθη συμπτώματα και δεν απασχολεί και πολύ τους ανθρώπους που την περνάνε χωρίς να επισκεφτούν γιατρό.  Αντίθετα φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αρνητικοί στον εμβολιασμό των ίδιων και των παιδιών τους.
Εν αναμονή του Δεκέμβρη και προκειμένου να αποφευχθούν από το κράτος πιθανές καταλήψεις σχολείων, προς το παρόν δύο είναι τα σχέδια καταστολής, το ένα εφαρμόζεται ήδη και έχει να κάνει με τον προγραμματισμό των life style σχολικών εκδρομών μέσα στον Δεκέμβρη, πριν από τις διακοπές.
Το δεύτερο που εξετάζεται και είναι πιθανό να εφαρμοστεί είναι το κλείσιμο των σχολείων λόγω της «πανδημίας» της γρίπης… το “επίμαχο” διάστημα των πρώτων εβδομάδων του Δεκέμβρη. Επίσης υπάρχει και η εντολή εισαγγελέα για ποινικές διώξεις στους καταληψίες μαθητές και τους γονείς τους, αλλά ακόμα δεν έτυχε εφαρμογής…, εξαιτίας της πρόκλησης που εμπεριέχει και των πιθανών αντιδράσεων που θα ακολουθήσουν.
Αυτό που διαφεύγει στους σχεδιαστές, είναι ότι τον περασμένο Δεκέμβρη κανείς δεν χρειάστηκε να μείνει στις καταλήψεις των σχολείων γιατί όλοι συγκρούονταν στους δρόμους, οπότε τσάμπα πρόληψη…
Αυτοί μπορούν να σχεδιάζουν, αυτό που δεν μπορούν να προβλέψουν είναι ότι οι κοινωνικές εκρήξεις και συγκρούσεις δεν προγραμματίζονται, σε τακτά χρονικά διαστήματα…, ξεσπούν συνήθως  με καποια αφορμή και δεν χειραγωγούνται, ούτε με κλείσιμο σχολείων, ούτε με πανδημίες, ούτε με προγραμματισμένες  επετειακές εκδηλώσεις.  Εκείνες τις στιγμές όποιο σχεδιασμό και να έχει κάνει το κράτος δεν είναι καθόλου σίγουρο, ότι θα μπορεί να τον ακολουθήσει. Εκείνες οι  στιγμές  της εξέγερσης και της σύγκρουσης δεν προγραμματίζουν τη συνάντηση τους  με το κράτος, έρχονται και απειλούν την ίδια του την ύπαρξη…

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς, αναρχικές, μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία

 Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία


Το βίντεο για την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη, που προβλήθηκε τη δεύτερη μέρα του Αναρχικού  διημέρου  στο Πολυτεχνείο.  Η δεύτερη μέρα είχε θέμα συζήτησης: Η εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, η Άμεση Δημοκρατία και η Αναρχική προοπτική


Εδώ  το κατεβάζετε σε υψηλή ανάλυση

(Δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές)

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία

Ανέκαθεν, στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρξαν αγωνιζόμενες μερίδες ανθρώπων που αντιλήφθηκαν την εκμετάλλευση που βιώναν και αναζήτησαν τρόπους για επανάκτηση της κλεμμένης ελευθερίας τους
Η κοινωνική αντιβία αντιπαρατίθεται στην καθημερινή βία των κυριάρχων με διάφορους τρόπους, καθημερινά γύρω μας και σε διάφορες μορφές εκδηλώνεται ο κοινωνικος πόλεμος.
Οι εξουσιαστές ανέκαθεν προσπαθούσαν να απονοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις και αντιστάσεις, τις τοποθετούν στα πλαίσια της απλής παρέκκλισης από την υποταχτική ομαλότητα.
Οι διαθέσεις χειραφέτησης και απελευθέρωσης από τη σκλαβιά της εξουσίας  των εξεγερμένων παρουσιάζονται ως ανάγκη για μεταρρυθμίσεις και αναδιοργάνωση της κρατικής επιβολής. Οι εξουσιαστές  μετά από κάθε κοινωνική εξέγερση χρησιμοποιούν όλα εκείνα τα εργαλεία για να αναδιαρθρώσουν και να ενισχύσουν την εξουσία τους. Η αλλαγή καθεστώτος το 1974 προσπάθησε να αφομοιώσει και να ξεφουσκώσει την κοινωνική οργή, να τη μεταλλάξει σε δημοκρατικές παροχές  και εκδημοκρατισμό της κρατικής μηχανής.
Ο στρατός αντικαταστάθηκε σύντομα από ΜΑΤ και ΜΕΑ, η ωμή καταστολή με τη συναίνεση για την εξόντωση των αγωνιζόμενων ανθρώπων.
Οι εξεγερσιακές στιγμές αποτελούν, η καθεμια απο αυτές, παρακαταθήκη στον αγώνα των καταπιεσμένων και εμπλουτίζουν με νέα χαρακτηριστικά τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την Αναρχία,
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το ΄73 αποτελεί μια ακόμα παρακαταθήκη για τους αγώνες των ανθρώπων και ένα βήμα προς  στην  ελευθερία.
Οι κοινωνικοί αγώνες δεν εξωραίζονται, δεν ρευστοποιούνται δεν αφομοιώνονται.
Δεν χαρίζουμε  , δεν παραχωρούμε καμιά εξέγερση στις ύαινες της εξουσίας, στη συνδιαλλαγή και στη λήθη.
Βαδίζουμε αταλάντευτα στο δρόμο προς την πανανθρώπινη Ελευθερία και την Αναρχία.

Συγκέντρωση στη πλ. Κλαυθμώνος στις 2.30μμ και πορεία
Αναρχικοί. Αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Το κράτος απροκάλυπτα εχθρικό απέναντι στις ανθρώπινες κοινωνίες

 

«΄Οποιοι θέλουν μπαίνουν στη χώρα ή φεύγουν όποτε θέλουν. H εγκληματικότητα έχει πάρει απίστευτες διαστάσεις[…]Εχουμε μια πρωτοφανή έκρηξη βίας», δήλωσε ο Χρυσοχοίδης στην  Κ της Κυριακής.

Και συνέχισε με τα γνωστά γελοία επιχειρήματα περί κάμψης του τουρισμού λόγω του περασμενου Δεκέμβρη, στην Αθήνα.

Λες και όλος ο ελλαδικός χώρος και οι κάτοικοι του, δεν περίμεναν την κάμψη, το κλείσιμο των μαγαζιών,  και την έκρηξη της ανεργίας και πριν την κοινωνική εξέγερση, λες και μόνο εκείνος ο μήνας έφταιγε για την συνεχή συρρίκνωση και την οικονομική ανασφάλεια και την ανέργια

«Λόγω του περασμένου Δεκεμβρίου. H ζημιά στον τουρισμό και στο εμπόριο ήταν μεγάλη εξαιτίας των επεισοδίων. Σας θυμίζω την προβολή από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.»

Όχι ο ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ δεν τρελάθηκε, ούτε κάποιοι θέλουν να τον κάψουν με τις συνεχείς δηλώσεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ.
Ο ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ αναβαθμίζεται…
Δεν είναι τυχαίο που εδώ και 40 μέρες που το Πασοκ διαχειρίζεται την εξουσία, οι δηλώσεις του ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ και οι εξαγγελίες του είναι οι μόνες που ακούγονται, μαζί με του υπουργού  οικονομικών για χρεωκοπία, επιτήρηση και έλλειμμα, που κατά την ΕΕ οφείλεται σε διαρθρωτικά προβλήματα.
Λένε τα παπαγαλάκια της ευρώπης, ότι για αυτό θα είναι η μόνη χώρα που θα τιμωρηθεί  με επιτήρηση και άλλα, όχι γιατί είναι η μόνη στην ευρωζώνη με έλλειμμα, αλλά γιατί το έλλειμμα οφείλεται σε διαρθρωτικά προβλήματα…
Στη περίοδο της οικονομικής επιτήρησης, της ανέχειας, στη παρούσα φάση που το κράτος αναδιαρθρώνεται και απομένει με το ένα του πρόσωπο, αυτό της κρατικής βίας και καταστολής, ενώ αποβάλλει το όποιο προνοιακό φτιασίδι, ο ρόλος του κάθε Χρυσοχοίδη είναι αυτός ακριβώς:
Να καταδείξει ότι για την εξαθλίωση δεν ευθύνονται οι εξουσιαστές, αλλά κομμάτια της κοινωνίας, είτε αυτοί είναι μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, άστεγοι, αγωνιζόμενοι, αναρχικοί.
Ο κάθε Χρυσοχοίδης θα δείξει τους αποδιοπομπαίους τράγους και θα σαλπίσει για κυνήγι μαγισσών, ώστε να εξασφαλίσει μια ορισμένη συναίνεση, που θα πετύχει το προχώρημα των σχεδιασμών  των κρατιστών
Όμως ο Χρυσοχοιδης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και έδειξε την κοινωνία ολόκληρη,  ως υπεύθυνη για όλα τα δεινά που πρέπει να ξεριζωθούν.
Την επόμενη μέρα, στις προαναγγελίες για αλλαγές στην ΕΛΑΣ και την πρόσληψη πτυχιούχων ρουφιάνων πολιτών  για τη δημιουργία «ειδικής υπηρεσίας πανελλαδικής εμβέλειας, που υποτίθεται θα διώκει το οικονομικό έγκλημα. Μέσα από την υπεροψία του θα αποκαλύψει  τα σχέδια των εξουσιαστών και την αντικοινωνική τους φύση:
«Στη χώρα μας επικρατεί εκρηκτικό κλίμα, ζούμε σε μια περίοδο έκρηξης της βίας και της ανομίας, γεγονός που οφείλεται στα έντονα κοινωνικά προβλήματα, τη διάλυση των υπηρεσιών και τη διείσδυση του οργανωμένου εγκλήματος σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας[…] Το οργανωμένο έγκλημα με αλληλοσυνδέσεις διατρέχει ολόκληρη την κοινωνική δομή και υπάρχει κίνδυνος να τινάξει στον αέρα την κοινωνική ειρήνη»
Δηλαδή  η κοινωνία των ανθρώπων στο σύνολο της είναι αυτή που είναι παρανομεί και βιαιοπραγεί, πάντα κατά τον επιτυχημένο ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ….
Οι διαχειριστές των κρατικών πραγμάτων, δεν διστάζουν πια να δείξουν πόσο εχθρικοί και αντικοινωνικοί είναι.
Η κοινωνία των ανθρώπων κατα τον ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ είναι αυτή που έχει σαπίσει και διαφθαρεί, η εξουσία θα την φέρει στον ίσιο δρόμο με την βία, την καταστολή και όπου χρειάζεται με μεθόδους ρουφιανιάς και φαρ-ουεστ.
Με την οικονομική επιτήρηση, την περαιτέρω συρρίκνωση των όποιων κοινωνικών παροχών και τις αναδιαρθρώσεις που βασίζονται σε διακρατικές συμφωνίες.
Με λίγα λόγια, επιτήρηση και καταστολή θα πάνε χέρι-χέρι.  Το κράτος αναδιαρθρώνεταιμ αναβαθμίζεται για να επεμβαίνει ακόμα πιο  βίαια και απροκάλυπτα στις ζωές των ανθρώπων. Το κράτος ανενδοίαστα και χωρίς προσχήματα πια προχωρά στην εξόντωση των ανθρώπων.
Όμως οι σχεδιασμοί των κρατιστών, δεν έχουν λάβει υπόψη τους τις φυσικές αντιστάσεις που έχουν οι άνθρωποι στην υποδούλωση και τη σκλαβιά, τις παρακαταθήκες των εξεγερτικών στιγμών που είναι άπειρες στους αιώνες.

Δεν έχουν λάβει υπόψη τους τις πανανθρώπινες αξίες, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του, είτε ήδη  το έχει συνειδητοποιήσει, είτε όχι ακόμα. Δεν έχουν λάβει υπόψη τους την φύση των ανθρώπων που είναι σύμφυτη με την ελευθερία. Ας αφήσουμε λοιπόν τον ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ να μας αποκαλύπτει ξεδιάντροπα,  πόσο εχθρικοί είναι οι εξουσιαστές ενάντια στους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ πέφτουν οι μάσκες, τόσο περισσότεροι άνθρωποι παύουν να τρέφουν αυταπάτες…

Η εκπαίδευση ως διαδικασία επιβολής

«Εκπαίδευση είναι μορφή εξειδικευμένης κοινωνικοποίησης που ασκείται κατά κανόνα από φορείς που βρίσκονται έξω από την οικογένεια και έχει ως περιεχόμενό της την μετάδοση γνώσεων, δεξιοτήτων και μορφών ενέργειας ή συμπεριφοράς εντός ειδικών ιδρυμάτων. (Τσαούσης, «Λεξικό της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης»)
Η εκπαίδευση είναι μια επιβαλλόμενη διαδικασία, μέσα από την οποία το κράτος επιχειρεί να προσδώσει κοινά χαρακτηριστικά και δεξιότητες στους νέους ανθρώπους, ώστε να τους καταστήσει πειθήνιους και  χρήσιμους στην εξυπηρέτηση της διαιώνισης της κυριαρχίας και της καταπίεσης.
Το έθνος-κράτος που ιδρύθηκε κατά τα δυτικά πρότυπα στον Ελλαδικό χώρο, κατά τη περίοδο της αντιβασιλείας του Όθωνα, καθιέρωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ώστε να διαμορφώσει κοινή εθνική συνείδηση στον πληθυσμό και να επιτύχει την παραγωγή εξειδικευμένων υπηκόων. Η υποχρεωτική εκπαίδευση ως παροχή του κράτους, συνοδεύεται και από την ποινικοποίηση της άρνησης των γονιών να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο.
Οι κατά καιρούς εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, σκοπό έχουν την προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στις ανάγκες της οικονομίας και την παραγωγή αναλώσιμου έμψυχου υλικού. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την ειδίκευση και τις εξουσιαστικές σχέσεις που διαμορφώνονται στα πλαίσια των διαβόητων αναγκών της αγοράς. Οι εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, όμως έχουν σταθεί και μια αφορμή για να ξεσπάσουν άγριες και μαζικές συγκρούσεις, στις οποίες συμμετείχε το σύνολο των νέων ανθρώπων.
Με μια πρώτη ματιά μπορεί να πει κανείς ότι ο κόσμος και ιδιαίτερα οι νέοι που συμμετείχαν στις μαθητικές και φοιτητικές εξεγέρσεις τη δεκαετία του 1990 και τη διετία του 2006-07 απαιτούσαν δημόσια και δωρεάν παιδεία και άλλα ευκολοχώνευτα που συνήθως προτάσσουν οι διαφόρων λογιών διαχειριστές και διαλεκτικοί πολιτικοί.
Το γεγονός είναι ότι οι αφορμές που δίνονται με τις κατά καιρούς εξαγγελίες των κρατιστών για εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δίνουν την ευκαιρία να ξεσπάσει όλη η οργή και η αντίδραση στην διαδικασία εκείνη που αντιμάχεται μέχρι τελικής εξόντωσης την ελευθερία των ανθρώπων, μέσα από τη διαδικασία της εκπαίδευσης.
Απουσιολόγια, ποινολόγια, υποχρεωτικές προσευχές, αποκλεισμοί της διαφορετικότητας, life style εκδρομές, παρελάσεις, επιβολή παρουσίας στις διάφορες εθνικές επετείους, ποινικοποίηση των καταλήψεων και χίλια δυο άλλα εξουσιαστικά τερτίπια που έχουν επιστρατευτεί για την κάμψη των ανυπόταχτων.
Όταν μιλάμε για τη γνώση που παρέχεται στα εκπαιδευτήρια(ειδικά ιδρύματα), μιλάμε πάντα για τη γνώση που επιλέγει το κράτος για να διδάξει την υποταγή. Από μικρή ηλικία οι νέοι δέχονται ιδεολογικό βομβαρδισμό. Το κράτος από εκφραστής της καταπίεσης παρουσιάζεται ως ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής ζωής και προστάτης της ελευθερίας.
Η δημοκρατία επιβάλλεται και προβάλλεται η θεώρηση ότι πρέπει η κοινωνία να ακολουθεί ηγέτες, κόμματα, ή άλλα αντιπροσωπευτικά σύνολα (δεκαπενταμελές, ΔΣ). Είναι χαρακτηριστικό ότι όποιος/α τολμήσει να βγεί έξω από τον καραγκιοζιλίκι της  συνέλευσης της τάξης απειλείται με απουσία, αφού φαίνεται ως παροχή η ώρα του μαθήματος, κατά τη διάρκεια του οποίου γίνεται η συνέλευση…
Η εργασιομανία, η υπακοή, η υποτέλεια στα αφεντικά παρουσιάζονται ως αρετές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Με την συστηματική διάδοση της θρησκευτικής ιδεοληψίας(μάθημα θρησκευτικών, προσευχές, εκκλησιασμός), με την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης (στρέβλωση ιστορίας, παρελάσεις, εθνικές γιορτές, σημαίες, ύμνοι κλπ) όπως και γενικότερα σε όλη τη δομή του εκπαιδευτικού συστήματος οι νέοι άνθρωποι δεν θα διδαχθούν τίποτα άλλο εκτός από τη δουλικότητα και την πειθαρχία στην εξουσία, ώστε να αναπαράγεται το εξουσιαστικό σύστημα και το κράτος.
Μια  διαρκής πνευματική καταστολή, η εκπαιδευτική διαδικασία δομείται με τεχνικές ελέγχου και πειθάρχησης, όπως οι αποβολές, το απουσιολόγιο, η συνεχής αξιολόγηση, οι εξετάσεις και οι εξεταστικές.
Η μακροχρόνια υποχρεωτική παρουσία των νέων ανθρώπων μέσα στους εκπαιδευτικούς χώρους καταδεικνύει ξεκάθαρα το στοιχείο του εγκλεισμού. Τα κάγκελα, τα συρματοπλέγματα, τα ψυχρά κτίρια, η ώρα προαυλισμού θυμίζουν έντονα φυλακή όπου τα άτομα είναι υποχρεωμένα δια νόμου να ξοδεύουν τα χρόνια τους, μαντρωμένα από ρουφιάνους-επιστάτες και διευθυντές-δικαστές.
Οι εκπαιδευτικοί χώροι δεν μπορούν να οικειοποιηθούν ειρηνικά από τους εκπαιδευόμενους, γιατί το κράτος ως μοναδικός νόμιμος εκφραστής της βίας δεν θα άφηνε ποτέ να χαθεί αμαχητί το έδαφος.
Οι προσπάθειες για να σαμποταριστεί το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν πολλές και μαχητικές όπως στην δεκαετία του ΄90 με τα συγκρουσιακά γεγονότα του ΄91 και ΄98 και πιο πρόσφατα με τα γεγονότα του 2006-2007. Τροχοπέδη πάντα παραμένει ο διαμεσολαβητικός και χειραγωγικός ρόλος των κομματικών παρατάξεων οι οποίες προσπαθούν όπως πάντα είτε να καπηλεύονται είτε να συκοφαντούν τις εξεγερτικές διαθέσεις των νέων.
Εκτός των κομμάτων και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους εντείνουν την επιθετικότητα τους απέναντι στους αγωνιζόμενους, με την ψήφιση του τρομονόμου, την αστυνομοκρατία στις πορείες, την καταστολή των καταλήψεων και την ποινική δίωξη των καταληψιών, σε μια προσπάθεια να διαδοθεί το δόγμα της τάξης και της ασφάλειας.
Οι εκπαιδευτικοί χώροι καταλαμβάνονται και καταστρέφονται. Στον πόλεμο για την απαλλαγή από όσους μας εξουσιάζουν θα χρειαστεί να δώσουμε πολλές μάχες σήμερα, αύριο, πάντα και παντού, μέσα και έξω από τις σχολές και τα σχολεία. Η πραγματική γνώση και η μόρφωση θα διοχετευθούν μόνο μέσα από την απελευθέρωση της κοινωνίας από τα δεσμά της εξουσίας, σε μια κοινωνία ελεύθερη κι ανεξούσια, χωρίς κράτος κι αφέντες.
Οι δρόμοι έχουν χαραχτεί, και βασίζονται στη πολύμορφη αναρχική δράση, στην κατάργηση των διαχωρισμών στην  απόρριψη των ειδικών και των πρωτοποριών.  Στους δρόμους αυτούς δεν κυνηγούν φαντάσματα δεν δαιμονοποιούν πρόσωπα, δεν αντιπολιτεύονται, δεν διαπραγματεύονται τις συνθήκες δουλίας και εκπαίδευσης.
Σε αυτούς τους δρόμους όσοι έχουν επιλέξει να βρεθούν παλεύουν για το ολοκληρωτικό σπάσιμο των συνθηκών καταπίεσης και εκμετάλλευσης στο δρόμο προς την ελευθερία και την  αναρχία.

Η «αποκλίνουσα» συμπεριφορά, πρόσχημα για μεγαλύτερη καταστολή

«Ο όρος “παραβατικότητα” με τις ποικίλες συνιστώσες του και βαθμούς εκδήλωσης εκφράζει την απόκλιση και έκτροπη συμπεριφορά παιδιών και ανηλίκων εφήβων, η οποία εμφανίσθηκε και διογκώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η αποκλίνουσα αυτή συμπεριφορά δεν λαμβάνει πάντοτε την μορφή αξιόποινης εγκληματικής πράξης, ενώ σε μεγάλη έκταση δεν αποκαλύπτεται και δεν “καταγγέλλεται” από τα θύματά της, από τις οικογένειες των δραστών και το κοινωνικό περιβάλλον (διδακτικό προσωπικό, τοπική κοινωνία).

Από χρόνο σε χρόνο ωστόσο, κατά γεωγραφικές περιοχές, τοπικές κοινωνίες και ομάδες, όπως επίσης και κατηγορίες αυτής της έκτροπης συμπεριφοράς, επαυξάνεται ο εγκληματικός χαρακτήρας της, είτε αυτή αποκαλύπτεται κατ’ έγκληση των θυμάτων είτε προκύπτει από αυτεπάγγελτη δίωξη των αρμοδίων οργάνων. Τούτο βέβαια, και στις δύο περιπτώσεις, συμβαίνει σπανιότατα, γιατί ο χώρος διάπραξης των αξιόποινων πράξεων των ανηλίκων (οικογένεια, σχολείο, τοπική κοινωνία) αποκρύπτει και συγκαλύπτει αυτή την παράνομη συμπεριφορά λόγω ένοχης συνυπευθυνότητας (οικογένεια), προβαλλόμενης αναρμοδιότητας (σχολική κοινότητα), ανεύθυνης στάσης της τοπικής κοινωνίας και καιροσκοπικής πολιτικής των λοιπών φορέων κοινωνικοποίησης των ανηλίκων».

(Διονυσίου Γ. ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ, Καθηγητού Κοινωνιολογίας, πρ. Πρύτανη του Δ.Π.Θ, Επιτίμου μέλους της ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ)

Ποιός ή ποιοί είναι αυτοί που θα κρίνουν ποιά είναι «αποκλίνουσα» συμπεριφορά παιδιών και εφήβων;

Τι προσπαθεί να πετύχει η κυριαρχία καθορίζοντας ποιες θα πρέπει να είναι οι αποδεκτές συμπεριφορές, έτσι ώστε όποιος λειτουργεί έξω από αυτές να κρίνεται επικίνδυνος και χρήζων ανάγκης εγκλεισμού, αναμόρφωσης και παρακολούθησης από «ειδικούς»;

Είχαμε γράψει και σε άλλη δημοσίευση πως «Όταν το κράτος προσφέρει “δικαιώματα”, όπως αυτό της “προστασίας των ανηλίκων”, αυτό σημαίνει πως επεκτείνει τους τρόπους ελέγχου στις ζωές των ανθρώπων».

Πρόσφατο παράδειγμα κρατικού ενδιαφέροντος για τους έφηβους μαθητές και τους γονείς τους η παρέμβαση του προϊστάμενου εισαγγελίας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης με αφορμή τις καταλήψεις σχολείων.
Έστειλε προειδοποιητικό έγγραφο προς τους επικεφαλής των διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ανατολικής και δυτικής Θεσσαλονίκης, για τις συνεχιζόμενες καταλήψεις σε γυμνάσια και λύκεια της πόλης.

Ο προϊστάμενος Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Δημήτρης Παπαγεωργίου ζητά «από τους διευθυντές να παρέμβουν ώστε, οι μαθητές να κατανοήσουν πως η συμπεριφορά τους στοιχειοθετεί το ποινικό αδίκημα της διακοπής και διατάραξης της ομαλής διεξαγωγής δημόσιας υπηρεσίας, και οι γονείς ότι, εάν δεν αποτρέπουν τους ανήλικους μαθητές από τη διάπραξη του παραπάνω αδικήματος, στοιχειοθετούν το ποινικό αδίκημα της παραμέλησης εποπτείας ανηλίκου.
Ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών προειδοποιεί ότι η μη συμμόρφωση στις επισημάνσεις θα δρομολογήσει ποινικές διαδικασίες για την επίλυση του προβλήματος που θα συνεπάγονται την επιβολή κυρώσεων από το νόμο»…

Με απλά λόγια και επειδή το αντιεξουσιαστικό Πασοκ, είναι αυτό που εισήγαγε και εφάρμοσε το νόμο που ποινικοποιεί τις καταλήψεις στα σχολεία, μετά τη μαθητική εξέγερση του 1998 επί υπουργού παιδείας Αρσένη, προειδοποιούν για τη συνέχεια…, η οποία κατά τους σχεδιασμούς τους έχει ως εξής:

Καταγγελίες και συλλήψεις για τους καταληψίες, ποινές για τους γονείς και εφαρμογή του νόμου, με πιθανή απομάκρυνση από τους γονείς και ενδεχόμενο εγκλεισμό των παιδιών για την αναμόρφωση τους…

Το υπόβαθρο το έχουν έτοιμο, ΜΚΟ που περιμένουν, κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι και φυλακές ανηλίκων, αναμορφωτήρια …για την «κοινωνικοποίηση» των ανηλίκων…
Αυτό που δεν υπολόγισαν στους σχεδιασμούς τους, είναι όλους εμάς, παιδιά, γονείς, συντρόφισσες και σύντροφους, φίλους και γείτονες. Να είναι σίγουροι πως για να πετύχουν τα σχέδιά τους, θα πρέπει να κάμψουν την ανάγκη των ανθρώπων για την επαναοικειοποίηση της σύμφυτης με την ύπαρξη τους ελευθερία.

Αν και αιώνες το προσπαθούν ακόμα δεν το έχουν καταφέρει. Οι καταπιεσμένοι βρίσκουν πάντα τον τρόπο να αγωνίζονται και να καταφέρνουν πλήγματα στην εξουσία, ενώ κάνουν βήματα προς την πανανθρώπινη ελευθερία. Κανένας νόμος, εισαγγελέας, ειδικός, οργανισμός και ΜΚΟ δεν θα καταφέρει να κάμψει την ανάγκη της απελευθέρωσης από τα δεσμά της σκλαβιάς. Και καλό θα είναι να μην το επιχειρήσουν…, με καμιά κυβέρνηση, είτε αυτή είναι αντιεξουσιαστική, είτε φιλελεύθερη. Γιατί τα παιδιά είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας για Ζωή.

Κι αυτή η λαχτάρα είναι που θα τους κάψει αργά ή γρήγορα…

Σύντροφοι/ες από Αναρχικούς/ες μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ


«Ήρθε η στιγμή να επικυρώσεις για μιαν ακόμα φορά και να συμβάλεις στη λειτουργία ενός συστήματος που δημιουργήθηκε από άλλους και για άλλους. Έφτασε η ώρα να διαλέξεις αυτούς που θα μετάσχουν σε τούτο το σύστημα και να συμβάλεις με ή χωρίς την πρόθεση να το τροποποιήσουν, να διαλέξεις αυτούς που θα επιβοηθήσουν τη λειτουργία του μηχανισμού συντριβής των αδυνάτων και θα αμειφθούν με χρήμα, επιρροές, προνόμια και τιμές. Ήρθε η στιγμή να αποδιώξεις για μια ακόμα φορά την ιδέα της εξέγερσης ενάντια στην κοινωνική οργάνωση που σε εκμεταλλεύεται και να υπακούσεις στην εξουσία. Ήρθε η στιγμή να ψηφίσεις»

Μία από τις αυταπάτες που χρησιμοποιεί η εξουσία για να επιβάλλεται είναι και η εκλογική. Οι μέθοδοι ελέγχου και επιβολής συντηρούνται από όλα τα πολιτικά συστήματα. Οι κυρίαρχοι με φτιαχτά ιδεολογήματα, φτιάχνουν νόμους, θεσμούς, συστήματα ελέγχου και μηχανισμούς προκειμένου να εξουσιάζουν και να επιβάλλονται. Τα προσωπεία που κατά καιρούς ενδύεται η εξουσία περιβάλλονται από ιδεολογήματα τα οποία αμβλύνουν την αίσθηση της υποταγής.
Δημιουργούν την ψευδαίσθηση στους καταπιεσμένους οτι η υποταγή τους συντελεί στην πραγμάτωσή μιας συλλογικής ευδαιμονίας.

Από τους απεσταλμένους του θεού, στις σοσιαλιστικές πολιτείες που έβαιναν τάχα προς τους κομμουνιστικούς παραδείσους (σταλινισμός), τις φυλές-σωτήρες και τιμωρούς του κόσμου (ναζισμός), μέχρι τα δημοκρατικά συστήματα διαχείρισης όπως διαμορφώθηκαν μετά τη δεύτερη παγκόσμια ανθρωποσφαγή οι εξουσιαστικές πρακτικές και αντιλήψεις διαιωνίζονται και ζητούν την νομιμοποίηση από τους υπηκόους.
Ιδιαίτερα στις εξουσιαστικές κοινωνίες του «ανεπτυγμένου» κόσμου η εξουσία για να επιβληθεί χρησιμοποιεί τα ιδεολογήματα και τις αντιλήψεις της δημοκρατικής αυταπάτης. Η ελευθερία του ατόμου προπαγανδίζεται ως ύψιστο αγαθό την ίδια στιγμή που αυτή η ελευθερία έγκειται μόνο στο να διαλέγει κανείς την φυλακή του, την ίδια στιγμή που οι δημιουργικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν να απελευθερωθούν από το άτομο και την ίδια την κοινωνία κατακερματίζονται και εγκλωβίζονται μέσα στην αλλοτρίωση του επιβαλλόμενου τρόπου ζωής, την επιτήρηση, τον συνεχή έλεγχο και την καταστολή.

Η αυταπάτη της συμμετοχής μέσα από μια παροχή των εξουσιαστών όπως οι εκλογές, επιτρέπει στους κυριάρχους να επιβάλλονται. Μέσω της ψήφου επιτυγχάνουν να έχουν την ολοκληρωτική παραίτηση των ανθρώπων και την εξουσιοδότηση από μέρους τους να διαιωνίζουν την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την υποταγή. Η αυταπάτη που καλλιεργούν για το δικαίωμα της ψήφου, ως μέσο συμμετοχής τους διευκολύνει να πάρουν τη νομιμοποίηση για την εκπροσώπηση και την ανάθεση της τύχης των ανθρώπων στα χέρια τους.

Για την πραγμάτωση αυτής της διαδικασίας οι εξουσιαστές συσπειρώνονται σε σχηματισμούς απο τους οποίους ο καθένας έχει να προτείνει και ένα διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης και καταπίεσης των ανθρώπων. Αυτοί οι σχηματισμοί είναι τα επονομαζόμενα κόμματα. Σε κάθε εκλογική διαδικασία απευθύνονται σε ετερόκλητα κοινωνικά υποκείμενα με διαφορετικά ιδεολογήματα, ώστε να μην ξεφύγει κανείς από τους μηχανισμούς ελέγχου.

Σε αυτές τις εκλογές δεν υπάρχουν καν πλαστά διλλήματα.
Η οικονομία και η οικονομική εξαθλίωση, ενδύονται την ανάγκη για την ανάπτυξη και την έξοδο από τη κρίση. Μια ανάπτυξη που βασίζεται στην εξαθλίωση των ανθρώπων και την καταστροφή της φύσης.
Σε αυτό το κεντρικό μοτίβο όλοι οι κομματικοί παίχτες συναινούν. Η διαφορά είναι στο τρόπο και το ρυθμό εξόντωσης, καταπίεσης και εξαθλίωσης των αδυνάτων.
Για πρώτη φορά δείξαν τα δόντια τους, γιατί για πρώτη φορά το εκλογικό παιχνίδι δεν στήνεται στις πλαστές υποσχέσεις, την παροχολογία και τα ψευτοδιλλήματα.
Η ανάγκη τους να νομιμοποιηθούν μέσω της ψήφου μετά το μεγάλο ποσοστό αποχής των ευρωεκλογών και να συνεχίσουν ανενόχλητοι την καταστροφή, δεν τους άφησε περιθώρια να κρυφτούν.
Η πρόσφατη απονομιμοποίησή τους από το σύνολο των ανθρώπων και η απαξίωσή που εισέπραξαν, τους συσπείρωσε ώστε να ξαναμοιράσουν την πίττα της εξουσίας μέσω των εκλογών και ανενόχλητοι έτσι να συνεχίσουν τους σχεδιασμούς της κυριαρχίας τους. «ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΩΜΕΝ» που έλεγε και ο Μαυρογιαλούρος.
Είναι άξιο σχολιασμού ο πολιτικός πολιτισμός που επιδεικνύουν στα τηλεπαράθυρα όλοι ανεξαιρέτως. Πλατιά η συναίνεση όλων στην καταστολή και στην πάταξη της κοινωνικής οργής που τους χαλάει τα σχέδια.
Οι αριστεροί την βαφτίζουν κοινωνική ασφάλεια, οι δεξιοί πάταξη της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας και όλοι κάπου εκεί τα βρίσκουν.
Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της οικονομικής ανασφάλειας που οι ίδιοι τεχνητά δημιούργησαν, προτάσουν την κοινωνική ασφάλεια που καμουφλάρει την σκλαβιά.
Σε μια ύστατη προσπάθεια του κρατικού μηχανισμού να υφαρπάξει την λευκή εξουσιοδότηση για την εκχώρηση της ζωής των ανθρώπων μέσω των εκλογών, τρέχει κρατική καμπάνια προπαγάνδισης αλλαγής στάσης των ανθρώπων με αντάλλαγμα κάποιο άγνωστο, αλλά σίγουρα υποθηκευμένο και προδιαγεγραμμένο μέλλον της εξόντωσής τους.
Να υποχρεωθούν όλοι να ψηφίσουν, να αναθέσουν τη ζωή τους και να δηλώσουν υποταγή στους ηγεμόνες. Οι κυρίαρχοι δεν απασχολούνται με το τι θα ψηφίσει ο καθένας, φτάνει να ψηφίσει, φτάνει να δηλώσει υποταγή και να νομιμοποιήσει την κυριαρχία τους. Από όλα έχει ο μπαξές αρκεί να πετύχει η απάτη και οι υπήκοοι να συναινέσουν στην εξαθλίωσή τους.
Μέσα από τις κάθε είδους εκλογές, οι εξουσιαστές επιβεβαιώνουν την κυριαρχία τους και αναζητούν τη νομιμοποίηση με κάθε τρόπο για τα εγκλήματα που θα διαπράξουν.
Εκλογική απεργία σημαίνει απόρριψη κάθε μορφής ανάθεσης και διάλυση κάθε αυταπάτης για βελτίωση της θέσης των καταπιεσμένων στον κόσμο της εξουσίας.
Για μια ακόμα φορά μέσω των εκλογών ο κομματικός συρφετός αναπροσαρμόζει τη πίττα της εξουσίας, ώστε απρόσκοπτα να συνεχίσει την συντριβή των ανθρώπων και τη καταστροφή της φύσης.
Οι εκλογές γίνονται για διαιωνίσουν τον έλεγχο, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την αλλοτρίωση, που επιβάλλουν οι ηγεμόνες στους υποτελείς τους.
Η αποχή απο τις διαδικασίες ανάθεσής και αντιπροσωπευσης , το σαμποτάρισμα κάθε εκλογικής διαδικασίας, είναι άρνηση της άνευ όρων παράδοσης των ανθρώπων στην εξουσία και τους θεσμους της δυναμώνει την προσδοκία των ανθρώπων για έναν κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο

Ειναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση και την Αναρχία

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Αναρχικοί, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές