Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Πλαστικές σφαίρες χρησιμοποιήθηκαν εναντίον ανήλικων διαδηλωτών


Ακόμα και με τη χρήση πλαστικών σφαιρών οι κρατικοί δολοφόνοι προσπάθησαν να αποτρέψουν την οργή και την εξεγερτική διάθεση  στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο  της 7ης Δεκέμβρη.
Μια από τις φωτογραφίες που μας στάλθηκαν δείχνει την πλάτη 14χρονου μαθητή, που απέφυγε χειρότερο τραυματισμό εξαιτίας του μπουφάν και του φούτερ που φορούσε και τον προστάτευσαν.
Τις προηγούμενες μέρες το κράτος σε μια λυσσαλέα προσπάθεια καταστολής και τρομοκρατίας, που όπως αποδείχτηκε δεν επηρρέασε τους αγωνιζόμενους και καταπιέσμενους νεολαίους να βγουν στους δρόμους και να συγκρουστούν, εκτός από τα χημικά και τους διεμβολισμούς διαδηλωτών από τους μπάτσους με τις μοτοσυκλέττες τους στο Σύνταγμα στις 6/12 και στο Πολυτεχνείο στις 7/12, προχώρησε σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο σε τουλάχιστον 1000 προσαγωγές, πολλές από αυτές ήταν “προληπτικές”, δεκάδες απο αυτές έγιναν συλλήψεις και πολλές από αυτές αφορούσαν ανήλικους, .
Στις 21 έφτασαν οι συλλήψεις της πορείας της 7ης Δεκεμβρίου στην Αθήνα, οι 10 είναι ανήλικοι, ενώ ένας 14χρονος παραπέμπεται για κακούργημα με τον διαβόητο κουκουλονόμο.
Το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου είχε πραγματοποιηθεί η εισβολή των ΜΑΤ στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “ρεσάλτο” η σύλληψη των παρευρισκομένων και ακολούθησε η εισβολή των ΜΑΤ στο δημαρχείο Κερατσινίου και η σύλληψη των αλληλέγγυων που βρίσκονταν μέσα.
Στη Θεσσαλονίκη καποιες συλλήψεις μετατράπηκαν σε προφυλακίσεις.
Το κράτος προχώρησε σε μια ακόμα προσπάθεια τρομοκράτησης διώκοντας γονείς για παραμέληση ανηλίκων (τα παιδιά τους έχουν ήδη συλληφθεί στις κινητοποιήσεις του τριημέρου) …
Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους της 5, 6, 7 Δεκέμβρη
(δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές)

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν κάποιου είδους νεολαιίστικο ξέσπασμα όπως θέλησαν να τον ονοματίσουν οι κάθε είδους αριστεροί και το κράτος, αλλα μια απο εκείνες τις στιγμές που οι εξεγερσιακές δυνάμεις που κρύβουν μέσα τους οι καταπιεσμένοι και η απέχθεια για κάθε εξουσία, συντίθενται δυναμικά αφήνοντας πίσω τους κατεστραμμένους καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους.
Καθημερινά και παντού γύρω μας είναι αισθητός ο κοινωνικός πόλεμος που μαίνεται ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τους καταπιεστές τους.
Η κοινωνική βία αντιπαρατίθεται στην βία των καθε είδους εξουσιαστών με πολύμορφους τρόπους, οι εξεγερσιακές πρακτικές οικειοποιούνται απο αναρχικούς, αγωνιστές, άγριους νεολαίους και εξεγερμένους εδώ και τώρα, παντού και πάντα μέχρι την κατάλυση και την καταστροφή κάθε εξουσίας και εκμετάλλευσης.

 Η ένταση,  και το μένος των στιγμών της εξέγερσης του Δεκέμβρη τις καθιστά τις πιο έντονες στιγμές του κοινωνικού πολέμου στον ελλαδικό χώρο της μεταδικτατορικής εποχής.
Αυτό που έγινε τον Δεκέμβρη του 2008, να απλωθεί η εξέγερση σε όλο τον ελλαδικό χώρο είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο.
Οι εξεγερμένοι δεν χρειάστηκαν κανενός είδους επαναστατική θεωρία και καμία πρωτοπορία για να συναντηθούν στους δρόμους των πόλεων απ΄άκρη σ΄ακρη και να καταστήσουν ανίκανο το κράτος  στην υλοποίηση των κατασταλτικών σχεδιασμών του.

Χρειάστηκε απλα μια αφορμή, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου  απο τον μπάτσο Κορκονέα, προκειμένου οι κολασμένοι να καταλάβουν τους δρόμους μετατρέποντάς τους σε πεδίο συγκρούσεων.
Ολοι αυτοί δεν διεκδικούσαν τίποτα απο το κράτος αλλα απαιτούσαν τα πάντα επιστρέφοντας στο κράτος ενα κομμάτι απο την βία που όλοι δέχόμαστε καθημερινά.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν καταστάλθηκε δυναμικά από το κράτος, όπως συνήθως συμβαίνει, τέλειωσε όταν έκριναν οι εξεγερμένοι και άφησε τη δική της παρακαταθήκη στους κοινωνικούς αγώνες.

Ένα χρόνο μετά κάποιοι μπορεί να σχεδιάζουν  απονευρωμένες επετείους και κάποιοι άλλοι να  ανακοινώνουν σε όλους τους τόνους το σχεδιασμό προστασίας του κέντρου της Αθήνας από «παράνομες» και «βίαιες» πράξεις και στοιχεία...

Αυτοί μπορούν να σχεδιάζουν, αυτό που δεν μπορούν να προβλέψουν είναι ότι οι κοινωνικές εκρήξεις και συγκρούσεις δεν προγραμματίζονται, σε τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπούν συνήθως  με καποια αφορμή και δεν χειραγωγούνται, με προγραμματισμένες  επετειακές εκδηλώσεις.
Εκείνες τις στιγμές όποιο σχεδιασμό και να έχει κάνει το κράτος δεν είναι καθόλου σίγουρο, ότι θα μπορεί να τον ακολουθήσει.
Εκείνες οι  στιγμές  της εξέγερσης και της σύγκρουσης δεν προγραμματίζουν τη συνάντηση τους  με το κράτος, έρχονται και απειλούν την ίδια του την ύπαρξη…
Η συνέπεια, η συνέχεια και το όραμα είναι τα στοιχεία εκείνα τα οποία κανουν τους αναρχικούς να συμπορεύονται με τους εξεγερμένους καθε εποχής, καθε τόπου στον αδιάλλακτο πόλεμο ανάμεσα στους εξουσιαζόμενους και τους εξουσιαστές στον δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την αναρχία. Ας μην τρέφουν λοιπόν αυταπάτες…

«Όχι. Ο κόσμος δεν ξεσηκώθηκε επειδή δεν άντεχε άλλο την ατιμωρησία των ένστολων δολοφόνων του κράτους. Τα φτηνά δημοκρατικά παραμυθάκια των πρώτων ημερών κουρελιάστηκαν στην κυριολεξία, όσο η  εξέγερση δεν υποχωρούσε. Όσο η καταστροφικότητά της ξεκαθάριζε ότι απείχε, -όσο η γη από τον ουρανό-, από κάθε είδους πολιτική διαμαρτυρία. Όσο στόχευε ακόμα πιο ξεκάθαρα στο παρατεταμένο σαμποτάζ ζωτικών λειτουργιών του κράτους».
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΟΥΜΕ,
ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΛΛΑ ΑΠAΙΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Αναρχικοί, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές