Το κράτος απροκάλυπτα εχθρικό απέναντι στις ανθρώπινες κοινωνίες

 

«΄Οποιοι θέλουν μπαίνουν στη χώρα ή φεύγουν όποτε θέλουν. H εγκληματικότητα έχει πάρει απίστευτες διαστάσεις[…]Εχουμε μια πρωτοφανή έκρηξη βίας», δήλωσε ο Χρυσοχοίδης στην  Κ της Κυριακής.

Και συνέχισε με τα γνωστά γελοία επιχειρήματα περί κάμψης του τουρισμού λόγω του περασμενου Δεκέμβρη, στην Αθήνα.

Λες και όλος ο ελλαδικός χώρος και οι κάτοικοι του, δεν περίμεναν την κάμψη, το κλείσιμο των μαγαζιών,  και την έκρηξη της ανεργίας και πριν την κοινωνική εξέγερση, λες και μόνο εκείνος ο μήνας έφταιγε για την συνεχή συρρίκνωση και την οικονομική ανασφάλεια και την ανέργια

«Λόγω του περασμένου Δεκεμβρίου. H ζημιά στον τουρισμό και στο εμπόριο ήταν μεγάλη εξαιτίας των επεισοδίων. Σας θυμίζω την προβολή από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.»

Όχι ο ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ δεν τρελάθηκε, ούτε κάποιοι θέλουν να τον κάψουν με τις συνεχείς δηλώσεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ.
Ο ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ αναβαθμίζεται…
Δεν είναι τυχαίο που εδώ και 40 μέρες που το Πασοκ διαχειρίζεται την εξουσία, οι δηλώσεις του ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ και οι εξαγγελίες του είναι οι μόνες που ακούγονται, μαζί με του υπουργού  οικονομικών για χρεωκοπία, επιτήρηση και έλλειμμα, που κατά την ΕΕ οφείλεται σε διαρθρωτικά προβλήματα.
Λένε τα παπαγαλάκια της ευρώπης, ότι για αυτό θα είναι η μόνη χώρα που θα τιμωρηθεί  με επιτήρηση και άλλα, όχι γιατί είναι η μόνη στην ευρωζώνη με έλλειμμα, αλλά γιατί το έλλειμμα οφείλεται σε διαρθρωτικά προβλήματα…
Στη περίοδο της οικονομικής επιτήρησης, της ανέχειας, στη παρούσα φάση που το κράτος αναδιαρθρώνεται και απομένει με το ένα του πρόσωπο, αυτό της κρατικής βίας και καταστολής, ενώ αποβάλλει το όποιο προνοιακό φτιασίδι, ο ρόλος του κάθε Χρυσοχοίδη είναι αυτός ακριβώς:
Να καταδείξει ότι για την εξαθλίωση δεν ευθύνονται οι εξουσιαστές, αλλά κομμάτια της κοινωνίας, είτε αυτοί είναι μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, άστεγοι, αγωνιζόμενοι, αναρχικοί.
Ο κάθε Χρυσοχοίδης θα δείξει τους αποδιοπομπαίους τράγους και θα σαλπίσει για κυνήγι μαγισσών, ώστε να εξασφαλίσει μια ορισμένη συναίνεση, που θα πετύχει το προχώρημα των σχεδιασμών  των κρατιστών
Όμως ο Χρυσοχοιδης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και έδειξε την κοινωνία ολόκληρη,  ως υπεύθυνη για όλα τα δεινά που πρέπει να ξεριζωθούν.
Την επόμενη μέρα, στις προαναγγελίες για αλλαγές στην ΕΛΑΣ και την πρόσληψη πτυχιούχων ρουφιάνων πολιτών  για τη δημιουργία «ειδικής υπηρεσίας πανελλαδικής εμβέλειας, που υποτίθεται θα διώκει το οικονομικό έγκλημα. Μέσα από την υπεροψία του θα αποκαλύψει  τα σχέδια των εξουσιαστών και την αντικοινωνική τους φύση:
«Στη χώρα μας επικρατεί εκρηκτικό κλίμα, ζούμε σε μια περίοδο έκρηξης της βίας και της ανομίας, γεγονός που οφείλεται στα έντονα κοινωνικά προβλήματα, τη διάλυση των υπηρεσιών και τη διείσδυση του οργανωμένου εγκλήματος σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας[…] Το οργανωμένο έγκλημα με αλληλοσυνδέσεις διατρέχει ολόκληρη την κοινωνική δομή και υπάρχει κίνδυνος να τινάξει στον αέρα την κοινωνική ειρήνη»
Δηλαδή  η κοινωνία των ανθρώπων στο σύνολο της είναι αυτή που είναι παρανομεί και βιαιοπραγεί, πάντα κατά τον επιτυχημένο ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ….
Οι διαχειριστές των κρατικών πραγμάτων, δεν διστάζουν πια να δείξουν πόσο εχθρικοί και αντικοινωνικοί είναι.
Η κοινωνία των ανθρώπων κατα τον ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ είναι αυτή που έχει σαπίσει και διαφθαρεί, η εξουσία θα την φέρει στον ίσιο δρόμο με την βία, την καταστολή και όπου χρειάζεται με μεθόδους ρουφιανιάς και φαρ-ουεστ.
Με την οικονομική επιτήρηση, την περαιτέρω συρρίκνωση των όποιων κοινωνικών παροχών και τις αναδιαρθρώσεις που βασίζονται σε διακρατικές συμφωνίες.
Με λίγα λόγια, επιτήρηση και καταστολή θα πάνε χέρι-χέρι.  Το κράτος αναδιαρθρώνεταιμ αναβαθμίζεται για να επεμβαίνει ακόμα πιο  βίαια και απροκάλυπτα στις ζωές των ανθρώπων. Το κράτος ανενδοίαστα και χωρίς προσχήματα πια προχωρά στην εξόντωση των ανθρώπων.
Όμως οι σχεδιασμοί των κρατιστών, δεν έχουν λάβει υπόψη τους τις φυσικές αντιστάσεις που έχουν οι άνθρωποι στην υποδούλωση και τη σκλαβιά, τις παρακαταθήκες των εξεγερτικών στιγμών που είναι άπειρες στους αιώνες.

Δεν έχουν λάβει υπόψη τους τις πανανθρώπινες αξίες, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του, είτε ήδη  το έχει συνειδητοποιήσει, είτε όχι ακόμα. Δεν έχουν λάβει υπόψη τους την φύση των ανθρώπων που είναι σύμφυτη με την ελευθερία. Ας αφήσουμε λοιπόν τον ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ να μας αποκαλύπτει ξεδιάντροπα,  πόσο εχθρικοί είναι οι εξουσιαστές ενάντια στους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ πέφτουν οι μάσκες, τόσο περισσότεροι άνθρωποι παύουν να τρέφουν αυταπάτες…

Η εκπαίδευση ως διαδικασία επιβολής

«Εκπαίδευση είναι μορφή εξειδικευμένης κοινωνικοποίησης που ασκείται κατά κανόνα από φορείς που βρίσκονται έξω από την οικογένεια και έχει ως περιεχόμενό της την μετάδοση γνώσεων, δεξιοτήτων και μορφών ενέργειας ή συμπεριφοράς εντός ειδικών ιδρυμάτων. (Τσαούσης, «Λεξικό της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης»)
Η εκπαίδευση είναι μια επιβαλλόμενη διαδικασία, μέσα από την οποία το κράτος επιχειρεί να προσδώσει κοινά χαρακτηριστικά και δεξιότητες στους νέους ανθρώπους, ώστε να τους καταστήσει πειθήνιους και  χρήσιμους στην εξυπηρέτηση της διαιώνισης της κυριαρχίας και της καταπίεσης.
Το έθνος-κράτος που ιδρύθηκε κατά τα δυτικά πρότυπα στον Ελλαδικό χώρο, κατά τη περίοδο της αντιβασιλείας του Όθωνα, καθιέρωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ώστε να διαμορφώσει κοινή εθνική συνείδηση στον πληθυσμό και να επιτύχει την παραγωγή εξειδικευμένων υπηκόων. Η υποχρεωτική εκπαίδευση ως παροχή του κράτους, συνοδεύεται και από την ποινικοποίηση της άρνησης των γονιών να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο.
Οι κατά καιρούς εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, σκοπό έχουν την προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στις ανάγκες της οικονομίας και την παραγωγή αναλώσιμου έμψυχου υλικού. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την ειδίκευση και τις εξουσιαστικές σχέσεις που διαμορφώνονται στα πλαίσια των διαβόητων αναγκών της αγοράς. Οι εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, όμως έχουν σταθεί και μια αφορμή για να ξεσπάσουν άγριες και μαζικές συγκρούσεις, στις οποίες συμμετείχε το σύνολο των νέων ανθρώπων.
Με μια πρώτη ματιά μπορεί να πει κανείς ότι ο κόσμος και ιδιαίτερα οι νέοι που συμμετείχαν στις μαθητικές και φοιτητικές εξεγέρσεις τη δεκαετία του 1990 και τη διετία του 2006-07 απαιτούσαν δημόσια και δωρεάν παιδεία και άλλα ευκολοχώνευτα που συνήθως προτάσσουν οι διαφόρων λογιών διαχειριστές και διαλεκτικοί πολιτικοί.
Το γεγονός είναι ότι οι αφορμές που δίνονται με τις κατά καιρούς εξαγγελίες των κρατιστών για εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δίνουν την ευκαιρία να ξεσπάσει όλη η οργή και η αντίδραση στην διαδικασία εκείνη που αντιμάχεται μέχρι τελικής εξόντωσης την ελευθερία των ανθρώπων, μέσα από τη διαδικασία της εκπαίδευσης.
Απουσιολόγια, ποινολόγια, υποχρεωτικές προσευχές, αποκλεισμοί της διαφορετικότητας, life style εκδρομές, παρελάσεις, επιβολή παρουσίας στις διάφορες εθνικές επετείους, ποινικοποίηση των καταλήψεων και χίλια δυο άλλα εξουσιαστικά τερτίπια που έχουν επιστρατευτεί για την κάμψη των ανυπόταχτων.
Όταν μιλάμε για τη γνώση που παρέχεται στα εκπαιδευτήρια(ειδικά ιδρύματα), μιλάμε πάντα για τη γνώση που επιλέγει το κράτος για να διδάξει την υποταγή. Από μικρή ηλικία οι νέοι δέχονται ιδεολογικό βομβαρδισμό. Το κράτος από εκφραστής της καταπίεσης παρουσιάζεται ως ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής ζωής και προστάτης της ελευθερίας.
Η δημοκρατία επιβάλλεται και προβάλλεται η θεώρηση ότι πρέπει η κοινωνία να ακολουθεί ηγέτες, κόμματα, ή άλλα αντιπροσωπευτικά σύνολα (δεκαπενταμελές, ΔΣ). Είναι χαρακτηριστικό ότι όποιος/α τολμήσει να βγεί έξω από τον καραγκιοζιλίκι της  συνέλευσης της τάξης απειλείται με απουσία, αφού φαίνεται ως παροχή η ώρα του μαθήματος, κατά τη διάρκεια του οποίου γίνεται η συνέλευση…
Η εργασιομανία, η υπακοή, η υποτέλεια στα αφεντικά παρουσιάζονται ως αρετές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Με την συστηματική διάδοση της θρησκευτικής ιδεοληψίας(μάθημα θρησκευτικών, προσευχές, εκκλησιασμός), με την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης (στρέβλωση ιστορίας, παρελάσεις, εθνικές γιορτές, σημαίες, ύμνοι κλπ) όπως και γενικότερα σε όλη τη δομή του εκπαιδευτικού συστήματος οι νέοι άνθρωποι δεν θα διδαχθούν τίποτα άλλο εκτός από τη δουλικότητα και την πειθαρχία στην εξουσία, ώστε να αναπαράγεται το εξουσιαστικό σύστημα και το κράτος.
Μια  διαρκής πνευματική καταστολή, η εκπαιδευτική διαδικασία δομείται με τεχνικές ελέγχου και πειθάρχησης, όπως οι αποβολές, το απουσιολόγιο, η συνεχής αξιολόγηση, οι εξετάσεις και οι εξεταστικές.
Η μακροχρόνια υποχρεωτική παρουσία των νέων ανθρώπων μέσα στους εκπαιδευτικούς χώρους καταδεικνύει ξεκάθαρα το στοιχείο του εγκλεισμού. Τα κάγκελα, τα συρματοπλέγματα, τα ψυχρά κτίρια, η ώρα προαυλισμού θυμίζουν έντονα φυλακή όπου τα άτομα είναι υποχρεωμένα δια νόμου να ξοδεύουν τα χρόνια τους, μαντρωμένα από ρουφιάνους-επιστάτες και διευθυντές-δικαστές.
Οι εκπαιδευτικοί χώροι δεν μπορούν να οικειοποιηθούν ειρηνικά από τους εκπαιδευόμενους, γιατί το κράτος ως μοναδικός νόμιμος εκφραστής της βίας δεν θα άφηνε ποτέ να χαθεί αμαχητί το έδαφος.
Οι προσπάθειες για να σαμποταριστεί το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν πολλές και μαχητικές όπως στην δεκαετία του ΄90 με τα συγκρουσιακά γεγονότα του ΄91 και ΄98 και πιο πρόσφατα με τα γεγονότα του 2006-2007. Τροχοπέδη πάντα παραμένει ο διαμεσολαβητικός και χειραγωγικός ρόλος των κομματικών παρατάξεων οι οποίες προσπαθούν όπως πάντα είτε να καπηλεύονται είτε να συκοφαντούν τις εξεγερτικές διαθέσεις των νέων.
Εκτός των κομμάτων και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους εντείνουν την επιθετικότητα τους απέναντι στους αγωνιζόμενους, με την ψήφιση του τρομονόμου, την αστυνομοκρατία στις πορείες, την καταστολή των καταλήψεων και την ποινική δίωξη των καταληψιών, σε μια προσπάθεια να διαδοθεί το δόγμα της τάξης και της ασφάλειας.
Οι εκπαιδευτικοί χώροι καταλαμβάνονται και καταστρέφονται. Στον πόλεμο για την απαλλαγή από όσους μας εξουσιάζουν θα χρειαστεί να δώσουμε πολλές μάχες σήμερα, αύριο, πάντα και παντού, μέσα και έξω από τις σχολές και τα σχολεία. Η πραγματική γνώση και η μόρφωση θα διοχετευθούν μόνο μέσα από την απελευθέρωση της κοινωνίας από τα δεσμά της εξουσίας, σε μια κοινωνία ελεύθερη κι ανεξούσια, χωρίς κράτος κι αφέντες.
Οι δρόμοι έχουν χαραχτεί, και βασίζονται στη πολύμορφη αναρχική δράση, στην κατάργηση των διαχωρισμών στην  απόρριψη των ειδικών και των πρωτοποριών.  Στους δρόμους αυτούς δεν κυνηγούν φαντάσματα δεν δαιμονοποιούν πρόσωπα, δεν αντιπολιτεύονται, δεν διαπραγματεύονται τις συνθήκες δουλίας και εκπαίδευσης.
Σε αυτούς τους δρόμους όσοι έχουν επιλέξει να βρεθούν παλεύουν για το ολοκληρωτικό σπάσιμο των συνθηκών καταπίεσης και εκμετάλλευσης στο δρόμο προς την ελευθερία και την  αναρχία.

Η «αποκλίνουσα» συμπεριφορά, πρόσχημα για μεγαλύτερη καταστολή

«Ο όρος “παραβατικότητα” με τις ποικίλες συνιστώσες του και βαθμούς εκδήλωσης εκφράζει την απόκλιση και έκτροπη συμπεριφορά παιδιών και ανηλίκων εφήβων, η οποία εμφανίσθηκε και διογκώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η αποκλίνουσα αυτή συμπεριφορά δεν λαμβάνει πάντοτε την μορφή αξιόποινης εγκληματικής πράξης, ενώ σε μεγάλη έκταση δεν αποκαλύπτεται και δεν “καταγγέλλεται” από τα θύματά της, από τις οικογένειες των δραστών και το κοινωνικό περιβάλλον (διδακτικό προσωπικό, τοπική κοινωνία).

Από χρόνο σε χρόνο ωστόσο, κατά γεωγραφικές περιοχές, τοπικές κοινωνίες και ομάδες, όπως επίσης και κατηγορίες αυτής της έκτροπης συμπεριφοράς, επαυξάνεται ο εγκληματικός χαρακτήρας της, είτε αυτή αποκαλύπτεται κατ’ έγκληση των θυμάτων είτε προκύπτει από αυτεπάγγελτη δίωξη των αρμοδίων οργάνων. Τούτο βέβαια, και στις δύο περιπτώσεις, συμβαίνει σπανιότατα, γιατί ο χώρος διάπραξης των αξιόποινων πράξεων των ανηλίκων (οικογένεια, σχολείο, τοπική κοινωνία) αποκρύπτει και συγκαλύπτει αυτή την παράνομη συμπεριφορά λόγω ένοχης συνυπευθυνότητας (οικογένεια), προβαλλόμενης αναρμοδιότητας (σχολική κοινότητα), ανεύθυνης στάσης της τοπικής κοινωνίας και καιροσκοπικής πολιτικής των λοιπών φορέων κοινωνικοποίησης των ανηλίκων».

(Διονυσίου Γ. ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ, Καθηγητού Κοινωνιολογίας, πρ. Πρύτανη του Δ.Π.Θ, Επιτίμου μέλους της ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ)

Ποιός ή ποιοί είναι αυτοί που θα κρίνουν ποιά είναι «αποκλίνουσα» συμπεριφορά παιδιών και εφήβων;

Τι προσπαθεί να πετύχει η κυριαρχία καθορίζοντας ποιες θα πρέπει να είναι οι αποδεκτές συμπεριφορές, έτσι ώστε όποιος λειτουργεί έξω από αυτές να κρίνεται επικίνδυνος και χρήζων ανάγκης εγκλεισμού, αναμόρφωσης και παρακολούθησης από «ειδικούς»;

Είχαμε γράψει και σε άλλη δημοσίευση πως «Όταν το κράτος προσφέρει “δικαιώματα”, όπως αυτό της “προστασίας των ανηλίκων”, αυτό σημαίνει πως επεκτείνει τους τρόπους ελέγχου στις ζωές των ανθρώπων».

Πρόσφατο παράδειγμα κρατικού ενδιαφέροντος για τους έφηβους μαθητές και τους γονείς τους η παρέμβαση του προϊστάμενου εισαγγελίας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης με αφορμή τις καταλήψεις σχολείων.
Έστειλε προειδοποιητικό έγγραφο προς τους επικεφαλής των διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ανατολικής και δυτικής Θεσσαλονίκης, για τις συνεχιζόμενες καταλήψεις σε γυμνάσια και λύκεια της πόλης.

Ο προϊστάμενος Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Δημήτρης Παπαγεωργίου ζητά «από τους διευθυντές να παρέμβουν ώστε, οι μαθητές να κατανοήσουν πως η συμπεριφορά τους στοιχειοθετεί το ποινικό αδίκημα της διακοπής και διατάραξης της ομαλής διεξαγωγής δημόσιας υπηρεσίας, και οι γονείς ότι, εάν δεν αποτρέπουν τους ανήλικους μαθητές από τη διάπραξη του παραπάνω αδικήματος, στοιχειοθετούν το ποινικό αδίκημα της παραμέλησης εποπτείας ανηλίκου.
Ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών προειδοποιεί ότι η μη συμμόρφωση στις επισημάνσεις θα δρομολογήσει ποινικές διαδικασίες για την επίλυση του προβλήματος που θα συνεπάγονται την επιβολή κυρώσεων από το νόμο»…

Με απλά λόγια και επειδή το αντιεξουσιαστικό Πασοκ, είναι αυτό που εισήγαγε και εφάρμοσε το νόμο που ποινικοποιεί τις καταλήψεις στα σχολεία, μετά τη μαθητική εξέγερση του 1998 επί υπουργού παιδείας Αρσένη, προειδοποιούν για τη συνέχεια…, η οποία κατά τους σχεδιασμούς τους έχει ως εξής:

Καταγγελίες και συλλήψεις για τους καταληψίες, ποινές για τους γονείς και εφαρμογή του νόμου, με πιθανή απομάκρυνση από τους γονείς και ενδεχόμενο εγκλεισμό των παιδιών για την αναμόρφωση τους…

Το υπόβαθρο το έχουν έτοιμο, ΜΚΟ που περιμένουν, κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι και φυλακές ανηλίκων, αναμορφωτήρια …για την «κοινωνικοποίηση» των ανηλίκων…
Αυτό που δεν υπολόγισαν στους σχεδιασμούς τους, είναι όλους εμάς, παιδιά, γονείς, συντρόφισσες και σύντροφους, φίλους και γείτονες. Να είναι σίγουροι πως για να πετύχουν τα σχέδιά τους, θα πρέπει να κάμψουν την ανάγκη των ανθρώπων για την επαναοικειοποίηση της σύμφυτης με την ύπαρξη τους ελευθερία.

Αν και αιώνες το προσπαθούν ακόμα δεν το έχουν καταφέρει. Οι καταπιεσμένοι βρίσκουν πάντα τον τρόπο να αγωνίζονται και να καταφέρνουν πλήγματα στην εξουσία, ενώ κάνουν βήματα προς την πανανθρώπινη ελευθερία. Κανένας νόμος, εισαγγελέας, ειδικός, οργανισμός και ΜΚΟ δεν θα καταφέρει να κάμψει την ανάγκη της απελευθέρωσης από τα δεσμά της σκλαβιάς. Και καλό θα είναι να μην το επιχειρήσουν…, με καμιά κυβέρνηση, είτε αυτή είναι αντιεξουσιαστική, είτε φιλελεύθερη. Γιατί τα παιδιά είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας για Ζωή.

Κι αυτή η λαχτάρα είναι που θα τους κάψει αργά ή γρήγορα…

Σύντροφοι/ες από Αναρχικούς/ες μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ


«Ήρθε η στιγμή να επικυρώσεις για μιαν ακόμα φορά και να συμβάλεις στη λειτουργία ενός συστήματος που δημιουργήθηκε από άλλους και για άλλους. Έφτασε η ώρα να διαλέξεις αυτούς που θα μετάσχουν σε τούτο το σύστημα και να συμβάλεις με ή χωρίς την πρόθεση να το τροποποιήσουν, να διαλέξεις αυτούς που θα επιβοηθήσουν τη λειτουργία του μηχανισμού συντριβής των αδυνάτων και θα αμειφθούν με χρήμα, επιρροές, προνόμια και τιμές. Ήρθε η στιγμή να αποδιώξεις για μια ακόμα φορά την ιδέα της εξέγερσης ενάντια στην κοινωνική οργάνωση που σε εκμεταλλεύεται και να υπακούσεις στην εξουσία. Ήρθε η στιγμή να ψηφίσεις»

Μία από τις αυταπάτες που χρησιμοποιεί η εξουσία για να επιβάλλεται είναι και η εκλογική. Οι μέθοδοι ελέγχου και επιβολής συντηρούνται από όλα τα πολιτικά συστήματα. Οι κυρίαρχοι με φτιαχτά ιδεολογήματα, φτιάχνουν νόμους, θεσμούς, συστήματα ελέγχου και μηχανισμούς προκειμένου να εξουσιάζουν και να επιβάλλονται. Τα προσωπεία που κατά καιρούς ενδύεται η εξουσία περιβάλλονται από ιδεολογήματα τα οποία αμβλύνουν την αίσθηση της υποταγής.
Δημιουργούν την ψευδαίσθηση στους καταπιεσμένους οτι η υποταγή τους συντελεί στην πραγμάτωσή μιας συλλογικής ευδαιμονίας.

Από τους απεσταλμένους του θεού, στις σοσιαλιστικές πολιτείες που έβαιναν τάχα προς τους κομμουνιστικούς παραδείσους (σταλινισμός), τις φυλές-σωτήρες και τιμωρούς του κόσμου (ναζισμός), μέχρι τα δημοκρατικά συστήματα διαχείρισης όπως διαμορφώθηκαν μετά τη δεύτερη παγκόσμια ανθρωποσφαγή οι εξουσιαστικές πρακτικές και αντιλήψεις διαιωνίζονται και ζητούν την νομιμοποίηση από τους υπηκόους.
Ιδιαίτερα στις εξουσιαστικές κοινωνίες του «ανεπτυγμένου» κόσμου η εξουσία για να επιβληθεί χρησιμοποιεί τα ιδεολογήματα και τις αντιλήψεις της δημοκρατικής αυταπάτης. Η ελευθερία του ατόμου προπαγανδίζεται ως ύψιστο αγαθό την ίδια στιγμή που αυτή η ελευθερία έγκειται μόνο στο να διαλέγει κανείς την φυλακή του, την ίδια στιγμή που οι δημιουργικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν να απελευθερωθούν από το άτομο και την ίδια την κοινωνία κατακερματίζονται και εγκλωβίζονται μέσα στην αλλοτρίωση του επιβαλλόμενου τρόπου ζωής, την επιτήρηση, τον συνεχή έλεγχο και την καταστολή.

Η αυταπάτη της συμμετοχής μέσα από μια παροχή των εξουσιαστών όπως οι εκλογές, επιτρέπει στους κυριάρχους να επιβάλλονται. Μέσω της ψήφου επιτυγχάνουν να έχουν την ολοκληρωτική παραίτηση των ανθρώπων και την εξουσιοδότηση από μέρους τους να διαιωνίζουν την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την υποταγή. Η αυταπάτη που καλλιεργούν για το δικαίωμα της ψήφου, ως μέσο συμμετοχής τους διευκολύνει να πάρουν τη νομιμοποίηση για την εκπροσώπηση και την ανάθεση της τύχης των ανθρώπων στα χέρια τους.

Για την πραγμάτωση αυτής της διαδικασίας οι εξουσιαστές συσπειρώνονται σε σχηματισμούς απο τους οποίους ο καθένας έχει να προτείνει και ένα διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης και καταπίεσης των ανθρώπων. Αυτοί οι σχηματισμοί είναι τα επονομαζόμενα κόμματα. Σε κάθε εκλογική διαδικασία απευθύνονται σε ετερόκλητα κοινωνικά υποκείμενα με διαφορετικά ιδεολογήματα, ώστε να μην ξεφύγει κανείς από τους μηχανισμούς ελέγχου.

Σε αυτές τις εκλογές δεν υπάρχουν καν πλαστά διλλήματα.
Η οικονομία και η οικονομική εξαθλίωση, ενδύονται την ανάγκη για την ανάπτυξη και την έξοδο από τη κρίση. Μια ανάπτυξη που βασίζεται στην εξαθλίωση των ανθρώπων και την καταστροφή της φύσης.
Σε αυτό το κεντρικό μοτίβο όλοι οι κομματικοί παίχτες συναινούν. Η διαφορά είναι στο τρόπο και το ρυθμό εξόντωσης, καταπίεσης και εξαθλίωσης των αδυνάτων.
Για πρώτη φορά δείξαν τα δόντια τους, γιατί για πρώτη φορά το εκλογικό παιχνίδι δεν στήνεται στις πλαστές υποσχέσεις, την παροχολογία και τα ψευτοδιλλήματα.
Η ανάγκη τους να νομιμοποιηθούν μέσω της ψήφου μετά το μεγάλο ποσοστό αποχής των ευρωεκλογών και να συνεχίσουν ανενόχλητοι την καταστροφή, δεν τους άφησε περιθώρια να κρυφτούν.
Η πρόσφατη απονομιμοποίησή τους από το σύνολο των ανθρώπων και η απαξίωσή που εισέπραξαν, τους συσπείρωσε ώστε να ξαναμοιράσουν την πίττα της εξουσίας μέσω των εκλογών και ανενόχλητοι έτσι να συνεχίσουν τους σχεδιασμούς της κυριαρχίας τους. «ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΩΜΕΝ» που έλεγε και ο Μαυρογιαλούρος.
Είναι άξιο σχολιασμού ο πολιτικός πολιτισμός που επιδεικνύουν στα τηλεπαράθυρα όλοι ανεξαιρέτως. Πλατιά η συναίνεση όλων στην καταστολή και στην πάταξη της κοινωνικής οργής που τους χαλάει τα σχέδια.
Οι αριστεροί την βαφτίζουν κοινωνική ασφάλεια, οι δεξιοί πάταξη της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας και όλοι κάπου εκεί τα βρίσκουν.
Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της οικονομικής ανασφάλειας που οι ίδιοι τεχνητά δημιούργησαν, προτάσουν την κοινωνική ασφάλεια που καμουφλάρει την σκλαβιά.
Σε μια ύστατη προσπάθεια του κρατικού μηχανισμού να υφαρπάξει την λευκή εξουσιοδότηση για την εκχώρηση της ζωής των ανθρώπων μέσω των εκλογών, τρέχει κρατική καμπάνια προπαγάνδισης αλλαγής στάσης των ανθρώπων με αντάλλαγμα κάποιο άγνωστο, αλλά σίγουρα υποθηκευμένο και προδιαγεγραμμένο μέλλον της εξόντωσής τους.
Να υποχρεωθούν όλοι να ψηφίσουν, να αναθέσουν τη ζωή τους και να δηλώσουν υποταγή στους ηγεμόνες. Οι κυρίαρχοι δεν απασχολούνται με το τι θα ψηφίσει ο καθένας, φτάνει να ψηφίσει, φτάνει να δηλώσει υποταγή και να νομιμοποιήσει την κυριαρχία τους. Από όλα έχει ο μπαξές αρκεί να πετύχει η απάτη και οι υπήκοοι να συναινέσουν στην εξαθλίωσή τους.
Μέσα από τις κάθε είδους εκλογές, οι εξουσιαστές επιβεβαιώνουν την κυριαρχία τους και αναζητούν τη νομιμοποίηση με κάθε τρόπο για τα εγκλήματα που θα διαπράξουν.
Εκλογική απεργία σημαίνει απόρριψη κάθε μορφής ανάθεσης και διάλυση κάθε αυταπάτης για βελτίωση της θέσης των καταπιεσμένων στον κόσμο της εξουσίας.
Για μια ακόμα φορά μέσω των εκλογών ο κομματικός συρφετός αναπροσαρμόζει τη πίττα της εξουσίας, ώστε απρόσκοπτα να συνεχίσει την συντριβή των ανθρώπων και τη καταστροφή της φύσης.
Οι εκλογές γίνονται για διαιωνίσουν τον έλεγχο, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την αλλοτρίωση, που επιβάλλουν οι ηγεμόνες στους υποτελείς τους.
Η αποχή απο τις διαδικασίες ανάθεσής και αντιπροσωπευσης , το σαμποτάρισμα κάθε εκλογικής διαδικασίας, είναι άρνηση της άνευ όρων παράδοσης των ανθρώπων στην εξουσία και τους θεσμους της δυναμώνει την προσδοκία των ανθρώπων για έναν κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο

Ειναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση και την Αναρχία

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Αναρχικοί, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές