Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία

 Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία


Το βίντεο για την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη, που προβλήθηκε τη δεύτερη μέρα του Αναρχικού  διημέρου  στο Πολυτεχνείο.  Η δεύτερη μέρα είχε θέμα συζήτησης: Η εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, η Άμεση Δημοκρατία και η Αναρχική προοπτική


Εδώ  το κατεβάζετε σε υψηλή ανάλυση

(Δημοσιεύτηκε από Αναρχικούς, αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές)

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία

Ανέκαθεν, στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρξαν αγωνιζόμενες μερίδες ανθρώπων που αντιλήφθηκαν την εκμετάλλευση που βιώναν και αναζήτησαν τρόπους για επανάκτηση της κλεμμένης ελευθερίας τους
Η κοινωνική αντιβία αντιπαρατίθεται στην καθημερινή βία των κυριάρχων με διάφορους τρόπους, καθημερινά γύρω μας και σε διάφορες μορφές εκδηλώνεται ο κοινωνικος πόλεμος.
Οι εξουσιαστές ανέκαθεν προσπαθούσαν να απονοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις και αντιστάσεις, τις τοποθετούν στα πλαίσια της απλής παρέκκλισης από την υποταχτική ομαλότητα.
Οι διαθέσεις χειραφέτησης και απελευθέρωσης από τη σκλαβιά της εξουσίας  των εξεγερμένων παρουσιάζονται ως ανάγκη για μεταρρυθμίσεις και αναδιοργάνωση της κρατικής επιβολής. Οι εξουσιαστές  μετά από κάθε κοινωνική εξέγερση χρησιμοποιούν όλα εκείνα τα εργαλεία για να αναδιαρθρώσουν και να ενισχύσουν την εξουσία τους. Η αλλαγή καθεστώτος το 1974 προσπάθησε να αφομοιώσει και να ξεφουσκώσει την κοινωνική οργή, να τη μεταλλάξει σε δημοκρατικές παροχές  και εκδημοκρατισμό της κρατικής μηχανής.
Ο στρατός αντικαταστάθηκε σύντομα από ΜΑΤ και ΜΕΑ, η ωμή καταστολή με τη συναίνεση για την εξόντωση των αγωνιζόμενων ανθρώπων.
Οι εξεγερσιακές στιγμές αποτελούν, η καθεμια απο αυτές, παρακαταθήκη στον αγώνα των καταπιεσμένων και εμπλουτίζουν με νέα χαρακτηριστικά τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την Αναρχία,
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το ΄73 αποτελεί μια ακόμα παρακαταθήκη για τους αγώνες των ανθρώπων και ένα βήμα προς  στην  ελευθερία.
Οι κοινωνικοί αγώνες δεν εξωραίζονται, δεν ρευστοποιούνται δεν αφομοιώνονται.
Δεν χαρίζουμε  , δεν παραχωρούμε καμιά εξέγερση στις ύαινες της εξουσίας, στη συνδιαλλαγή και στη λήθη.
Βαδίζουμε αταλάντευτα στο δρόμο προς την πανανθρώπινη Ελευθερία και την Αναρχία.

Συγκέντρωση στη πλ. Κλαυθμώνος στις 2.30μμ και πορεία
Αναρχικοί. Αναρχικές μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Συνέλευση Σάββατο 12 Σεπτέμβριου 7.00 μμ, ΕΜΠ, κτίριο Γκίνη

Η συνέλευση των αναρχικών
μέσα και έξω από σχολεία και σχολές,

θα γίνει Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου και ώρα 7.00μμ
στο Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη.

Αναρχικοί-αναρχικές,
μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Απολογιστική συνέλευση, συζητηση

Κυριακή 28 Ιούνη, ώρα 7.00 μμ, κτίριο Γκίνη, Πολυτεχνείο, Στουρνάρη κ Πατησιών Απολογιστική συνέλευση από Νοεμβρη 2008 - Ιούλη 2009. Συζήτηση για την παραπέρα οργάνωση και τις διεργασίες σχετικά με τους στόχους της συνέλευσης που συνοψίζονται:

Στη συνδιαμόρφωση διεργασιων για τη διάδοση της αναρχικής άποψης, και το συντονισμο δράσεων ενάντια σε κάθε είδους εξουσιαστική σχέση και δομή.

Αν και οι περισσότεροι κινούμαστε στους εκπαιδευτικους χώρους με την προσδοκία να συσπειρώσουμε ανθρωπους από τους χώρους αυτούς (ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη), η απεύθυνση της συνέλευσης δεν περιορίζεται μέσα στα στενά όρια των σχολών και των σχολείων, αλλά προσβλέπει να είναι ευρύτερα κοινωνική και σε σύνθεση και σε δράσεις.


Αναρχικοί/ες, Αντιεξουσιαστές/τριες,
μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Συναυλία αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης στους φυλακισμένους και διωκόμενους της κοινωνικής εξέγερσης του Δεκέμβρη

Η συναυλία Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και διωκόμενους της εξέγερσης του Δεκέμβρη, που είχε καλεστεί και οργανωθεί από τη «Συσπείρωση Αναρχικών» και τους «Αναρχικούς/ες και Αντιεξουσιαστές/ριες μέσα κι έξω από σχολεία και σχολές», το Σάββατο 20 Ιούνια στα Προπύλαια, ξεκίνησε στις 9 το βράδυ και ολοκληρώθηκε στις 2 μετά τα μεσάνυχτα.

Συμμετείχαν τα συγκροτήματα Αχαΐρευτοι, Kill the Cat, Μεθυσμένα Ξωτικά και Αντίδραση.

Από τις 5 το απόγευμα άρχισαν να στήνονται τα μηχανήματα ενώ απλώθηκαν πανώ που έγραφαν:

«ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ» και

«ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΘΑ ΓΙΓΑΝΤΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΔΡΑΣΗ,
ΓΙΑ ΟΣΑ ΚΑΤΑΛΥΘΗΚΑΝ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟΥΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΝ


Υπήρχε κουτί για την οικονομική ενίσχυση των φυλακισμένων και διωκόμενων και έντυπο υλικό

Στη διάρκεια της συναυλίας διαβαζόταν κείμενα ενώ «γύρισε» καναδυό φορές κράνος από συντρόφους και συντρόφισσες.
Συγκεντρώθηκαν 1190 ευρώ από τα οποία δαπανήθηκαν 200 για έξοδα που αφορούσαν τη συναυλία.
Τα υπόλοιπα 990 θα διατεθούν για τον σκοπό που μαζεύτηκαν (εξαγορές ποινών ή εγγύηση για φυλακισμένους και διωκόμενους της εξέγερσης του Δεκέμβρη).

Για επικοινωνία:
diadromi@revolution.gr
agria.xara@gmail.com

Τα κείμενα που διαβάστηκαν:

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Το κράτος κατέχει την νομιμότητα της μονοπώλησης της βίας και έτσι καταφέρνει να επιβάλλεται και να καταπιέζει, διαιωνίζοντας με αυτό το τρόπο την εκμετάλλευση και τις εξουσιαστικές σχέσεις μέσα στη κοινωνία.
Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη , υποδηλώνει την γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στο κράτος και τους θεσμούς του.
Οι εν ψυχρώ δολοφονίες από μπάτσους, οι συλλήψεις και προφυλακίσεις τα πογκρόμ απέναντι σε καταπιεζόμενους, η πολιορκία της περιοχής των Εξαρχείων από την αστυνομία, η εκτεταμένη χρήση χημικών, οι άγριοι ξυλοδαρμοί των εξεγερμένων και μη, η επαπειλούμενη άρση του ασύλου κατά την εξέγερση και μετά, η άγρια καταστολή στις πορείες, οι προαναγγελίες του κράτους για εξοπλισμό της αστυνομίας με διάφορα κατασταλτικά μέσα, οι έφοδοι σε σπίτια συντρόφων, οι απειλές προς καταληψίες μαθητές, η αστυνομοκρατία σε γειτονίες και σταθμούς ΜΜΜ και τα πογκρομ, η παραπληροφόρηση και ο αποπροσανατολισμός από τα ΜΜΕ δεν μας φοβίζουν αλλά μας εξοργίζουν.
Δεν ζήσαμε καμιά «νεολαιίστικη» εξέγερση, αυτό που έγινε και δεν έχει σβήσει ακόμα, είναι κοινωνική εξέγερση, που σε αυτήν συμμετέχουν όσοι καταπιεσμένοι αντιλαμβάνονται τη θέση τους. Δεν χρειάστηκε καμιά πρωτοπορία, ούτε καμιά επαναστατική θεωρία, ο δρόμος της ακηδεμόνευτης σύγκρουσης και της αδιαμεσολαβητής δράσης οδηγεί από μόνος του τους ανθρώπους προς την ελευθερία. Η εξεγερτική βία των καταπιεσμένων, είναι που κάνει τους εξουσιαστές να τρέμουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, όταν βρίσκουν την βία απέναντι στη βία τους.
Αυτη τη στιγμή παραμένουν δυο φυλακισμένοι από την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη.
Παραμένουν όμως όμηροι στα χέρια του κράτους εκατοντάδες συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκέμβρη, κάποιοι από αυτούς, ανάμεσα τους και ανήλικοι δικάζονται με τον τρομονόμο και έχουν καταβάλει μεγάλα ποσά εγγύησης για την απελευθέρωση τους, άλλοι έχουν απαγόρευση εξόδου απο τη χώρα και υποχρεωτική παρουσία στο ΑΤ της περιοχής τους κάθε δεκαπενθήμερο.
Παράλληλα το κράτος ασκεί διώξεις από στοιχεία που προκύπτουν απο πανομοιότυπες καταθέσεις μαρτύρων και μαρτυρίες μέχρι και σήμερα, εντείνοντας τη τρομοκρατία και τη προσπάθεια επιβολής

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία αλλά είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία, οι εμπειρίες και τα βιώματα που αφήνουν πίσω τους δείχνουν τον δρόμο και εμπλουτίζουν τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την αναρχία. Χωρίς ηττοπάθεια και καταγγελτικό ύφος οι κοινωνικοί αγώνες συνεχίζονται, δεν αναδιπλώνονται ούτε συρρικνώνονται. Η αντικρατική πάλη υποδηλώνει ταυτόχρονα την αλληλεγγύη στους ομήρους του κράτους και σε όσους υποφέρουν απ’ τους θεσμούς του. Η αλληλεγγύη είναι βασικό στοιχείο για την συνέχιση του αγώνα.
Η ακηδεμόνευτη κοινωνική δυναμική που απελευθερώθηκε με την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη αποδεικνύει ότι κάθε αυταπάτη για καλυτέρευση των συνθηκών έχει τελειώσει.
Κάθε ψήγμα συνδιαλλαγής και ανάθεσης έχει ξοφλήσει.
Το καταστροφικό πάθος που διοχετεύθηκε τις μέρες της κοινωνικής εξέγερσης δεν ήταν παρά πάθος για δημιουργία και ελευθερία.
Όσο γι’ αυτούς που έσπευσαν να καπηλευθούν την κοινωνική εξέγερση αποσκοπώντας στην πολιτική υπεραξία η πραγματικότητα των ημερών του Δεκέμβρη ξεπέρασε κατά πολύ τον οποιονδήποτε πολιτικό χώρο και αντιτάθηκε σε οποιαδήποτε διαδικασία ανάθεσης και αντιπροσώπευσης.
Όσοι στάθηκαν εχθρικά απέναντι σ’αυτήν την εξέγερση και με όποιο τρόπο το έκαναν, έχουν ήδη επιλέξει πλευρά στον κοινωνικό πόλεμο.

Το πάθος για δημιουργία δεν μπορεί παρά να είναι και πάθος για καταστροφή του κράτους και κάθε εξουσιαστικής δομής μέσα στην κοινωνία.
Οι αγωνιζόμενοι θα βρεθούν πάλι στα οδοφράγματα, εκεί που κτίζεται η πανανθρώπινη ελευθερία.


.ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Αναρχικοί/ες, αντιεξουσιατές/ριες μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ,

ΘΑ ΓΙΓΑΝΤΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΔΡΑΣΗ.

ΓΙΑ ΟΣΑ ΚΑΤΑΛΥΘΗΚΑΝ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ,

ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟΥΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΝ



Τί αφήνει πίσω της μια κοινωνική εξέγερση;

Ερείπια, σύμφωνα με τους εξουσιαστές κι όσους τρέφονται και ωφελούνται από το σύστημα δουλείας κι εκμετάλλευσης που υπάρχει.

Ελπίδες, για ένα κόσμο λεύτερο, δημιουργικό και ανεξούσιο, για τους καταπιεσμένους που βλέπουν την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση μέσα από το πρίσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής του κράτους και των εξουσιαστικών κι εκμεταλλευτικών σχέσεων.

Απογοήτευση, για όσους δεν μπορούν να δουν πως τα εμπόδια που προκύπτουν δεν είναι ικανά να ανατρέψουν την απελευθερωτική πορεία.

Ηττοπάθεια, για εκείνους που προσπαθούν να μετρήσουν το μέγεθος μιας κοινωνικής εξέγερσης μόνο με τις συλλήψεις και την κατασταλτική διαδικασία του κρατικού μηχανισμού. Είναι, πάντως, χαρακτηριστικό πως το μέγεθος της καταστολής συνδέεται με την ένταση της εξέγερσης και τα αντικρατικά χαρακτηριστικά που εκδηλώνονται.

Δεν πρέπει, άλλωστε, να μας διαφεύγει το δεδομένο, πως όσο υπάρχει κράτος θα υπάρχουν συλλήψεις εξεγερμένων και αγωνιζόμενων. Επειδή πρόκειται για μια διαρκή πρακτική, με την οποία οι κρατούντες επιχειρούν να καταστείλουν, εξατομικεύοντας, διαχωρίζοντας, προσπαθώντας να προκαλέσουν ανασφάλεια και φόβο κυρίως σ’ όσους έχουν άμεση σχέση με την λειτουργία του συστήματος κυριαρχίας, που με αυτά τα μέσα έχει καθιερώσει την σταθεροποίηση της ισχύος του. Και, τέλος, να πετύχει μια διαπραγμάτευση με τους δικούς του όρους που δεν είναι άλλοι από αυτούς της αναγνώρισης και επιβεβαίωσης τής κυριαρχίας του.

Στη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008, οι προσαγωγές στα αστυνομικά τμήματα ξεπέρασαν τις χίλιες. Συνελήφθησαν 277, ενώ έχουν προφυλακιστεί 69, από τους οποίους οι 32 είναι μετανάστες. Άλλοι 50 μετανάστες έχουν καταδικαστεί με συνοπτικές διαδικασίες και έχουν πάρει το δρόμο της απέλασης.

Όμως αυτές οι ενέργειες του κράτους δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την εξέγερση. Ο κόσμος δεν αποθαρρύνθηκε αλλά συνέχισε να βρίσκεται στους δρόμους και να συγκρούεται.

Παρ’ όλα αυτά, το κράτος γνωρίζει πολύ καλά πως οι συλλήψεις και οι προφυλακίσεις είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε αμυντικές καταστάσεις τους αγωνιζόμενους.

Γι’ αυτό και η αλληλεγγύη στους διωκόμενους και φυλακισμένους μπορεί να αποτελέσει μια συνέχεια της κοινωνικής δράσης, όταν δεν αυτοπεριορίζεται. Όταν δεν επιχειρείται να μετατραπεί η ουσία της εξέγερσης σε ρεφορμιστικά ανταλλάγματα και πολιτικά κέρδη. Όταν συνεχίζει να απλώνεται και να επαναλαμβάνεται σε κάθε περίπτωση, στον κοινωνικό χώρο, το μήνυμα της σύγκρουσης και της αδιαπραγμάτευτης στάσης. Όταν όλα αυτά δεν υπερκαλύπτονται από την συμπαράσταση αλλά από τον αντικρατισμό.

Άλλωστε, κάθε κοινωνική εξέγερση έρχεται να υπενθυμίσει ακριβώς αυτή την αναγκαιότητα. Να αναδείξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν την, όπου Γης, Εξουσία να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και να αναζητά τα στηρίγματα που θα την κάνουν να επαναφέρει την τάξη. Στην περίπτωση του Δεκέμβρη 2008 αυτά τα στηρίγματα έδωσαν ξανά το παρόν με την εκκωφαντική σιωπή και απουσία τους. Είναι, για παράδειγμα, αυτοί που νάρκωσαν τα συναισθήματα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης στους φυλακισμένους βάζοντάς τους στη «λίστα αναμονής» για μερικές «παροχές» που, έτσι κι αλλιώς, ήταν προγραμματισμένες να δοθούν από το κράτος.

Είναι ακριβώς εκείνοι οι θεσμισμένοι παράγοντες που δεν διανοούνται την ύπαρξή τους χωρίς κράτος κι εξουσία, επειδή, καρπώνονται οφέλη από τον πόνο των ανθρώπων και τα ποσοστά δύναμης, που τους παραχωρεί το σύστημα της εξουσιαστικής κτηνωδίας.

Είναι οι συνδικαλιστές, που αναζητούν την αμοιβή τους για την αδράνεια και την αρνητική τους στάση απέναντι στην εξέγερση. Είναι οι κινητοποιήσεις των αγροτοσυνδικαλιστών, που έρχονται να υπενθυμίσουν με ποιο τρόπο, ο κάθε υποστηρικτής του κράτους, επιδεικνύει τον έλεγχο του πάνω στους ανθρώπους. Αλλά, και πώς προσπαθεί (μετά την λήξη της εξέγερσης στην οποία, εννοείται, δεν συμμετείχε) να εισπράξει την αμοιβή του για τη στάση του. Μια αμοιβή που ντύνεται τον μανδύα των αγωνιστικών κινητοποιήσεων.

Για τους αναρχικούς η κοινωνική εξέγερση είναι ένας σημαντικός σταθμός. Υπενθυμίζει στους ανθρώπους τη σημασία της δράσης ενάντια σε κράτη, θεσμούς, μηχανισμούς και στηρίγματα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Αναζωπυρώνει το πάθος για ένα κόσμο λεύτερο. Αυτό το πάθος, η αψηφισιά στην κρατική βία, η επιμονή, η διάρκεια, η καταστροφικότητα είναι που έδειξαν πως κάθε ένας είχε άπειρους λόγους να δράσει. Και περισσότερο απ’ όλους οι πλέον στερημένοι και κατατρεγμένοι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με τους μετανάστες. Ιδιαίτερα οι τελευταίοι, έδωσαν το παρόν συνθέτοντας μια πρωτόγνωρη για τον ελλαδικό χώρο πραγματικότητα. Άλλωστε, θα ήταν ντροπή, ιδιαίτερα για τους τελευταίους, να μην ξεσηκωθούν, να κάψουν, να καταστρέψουν και να λεηλατήσουν κάποια ψίχουλα από τον τεράστιο πλούτο που βρίσκεται γύρω τους.

Η εξέγερση άφησε τεράστια ρήγματα στη δομή του καταπιεστικού κι εκμεταλλευτικού συστήματος. Γι’ αυτό, ακόμα και οι πλέον ρετουσαρισμένες ρεφορμιστικές προσπάθειες δυσκολεύονται να τα επισκευάσουν, μολονότι προσπαθούν να προσαρμοστούν επιδεικνύοντας ριζοσπαστικότητα. Επειδή, όλοι γνωρίζουν πως το κράτος εξακολουθεί να έχει μεγάλο πρόβλημα.

Γι’ αυτό το λόγο η συνέχιση της δράσης πάνω στα όσα ορίζουν οι κοινωνικές εξεγέρσεις δεν είναι ένα απλό πρόταγμα, αλλά μια ρεαλιστική στάση που προτρέπει προς την οργάνωση της αναρχικής δράσης για την κοινωνική απελευθέρωση.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ,
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!!!

Συσπείρωση Αναρχικών

Συγκέντρωση ενάντια στις εκλογές, Τρίτη 2 Ιούνη 2009, 5.30 μμ, Προπυλαια-Πανεπιστημίου

Συγκέντρωση ενάντια στις εκλογές, Τρίτη 2 Ιούνη 2009, 5.30 μμ, Προπυλαια-Πανεπιστημίου

Ναρκωτικά, ψυχότροπες ουσίες εξάρτηση. ΄Ενα ακομα μέσο για την επιβολή της κυριαρχίας και για το προχώρημα των σχεδιασμών της

Ναρκωτικά, ψυχότροπες ουσίες εξάρτηση. ΄Ένα ακόμα μέσο για την επιβολή της κυριαρχίας και για το προχώρημα των σχεδιασμών της.

Στη μακραίωνη ιστορία της η εξουσία εφευρίσκει και χρησιμοποιεί μέσα για τη πλήρη καθυπόταξη των ανθρώπων. Η εξαθλίωση των ανθρώπων και η υποταγή από τους κυρίαρχους δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη σωματική και ψυχική βία .
Η ψευδαίσθηση ελευθερίας που έχουν καταφέρει να επιβάλλουν οι κυρίαρχοι δίνει το δικαίωμα να διαλέξεις το τρόπο καταστολής και εξαθλίωσης.
Αυτό γίνεται με την εξάρτηση των ανθρώπων από τη μισθωτή δουλεία, με την ανάθεσης της ζωής σε άλλους, με κατασκευασμένα από την εξουσία ιδεολογήματα για να δημιουργούν με χίλιους δυο τρόπους εξαρτημένους ανθρώπους, ώστε οι κυρίαρχοι να μπορούν να επιβάλλονται.
Οι εξαρτητικές σχέσεις που επιβάλλονται , μέσα από τη διαδικασία της εκπαίδευσης, της μισθωτής δουλείας, των καταναλωτικών προτύπων του life style , η αδράνεια και η παραίτηση διευκολύνουν το κράτος να εξουσιάζει ανενόχλητο με σκοπό την πλήρη υποταγή και την εξόντωση των ανθρώπων.

Σε αυτό το πλαίσιο προωθούνται αδίστακτα τρόποι ζωής με ψυχότροπες ουσίες που δίνουν την ψευδαίσθηση της φυγής και «ελευθερίας» από την άθλια πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι.
Η εξάρτηση από τις ψυχότροπες ουσίες είναι ένα ακόμα σημαντικό μέρος της καταστολής και της επιβολής της κυριαρχίας.

Οι ψυχότροπες ουσίες που προωθούνται και επιβάλλονται, από το αλκοόλ με τις γκλαμουράτες διαφημίσεις και το life style μέχρι τα διάφορα χημικά ή φυσικά ψυχότροπα, σκοπό έχουν να προκαλέσουν εξάρτηση που με τη σειρά της θα επιφέρει την παραίτηση, την αλλοτρίωση, την εξαθλίωση προς χάρη των κρατιστών.
Αδίστακτα και με οποιοδήποτε μέσο επιχειρούν να εξοντώσουν την ανθρώπινη φύση και την έμφυτη ανυποταξία της. Να απομακρύνουν αυτό που τους τρομάζει περισσότερο την οργή και την εξεγερτική διάθεση των καταπιεσμένων.


Το κράτος δεν αντιμάχεται τη κατανάλωση ψυχότροπων ουσιών, αντίθετα τις προωθεί στο «νόμιμο» εμπόριο, όπως το αλκοόλ με τα καταναλωτικά πρότυπα της διασκέδασης και της ψευδαίσθησης ελευθερίας στα επικοινωνιακά σποτάκια, ή άλλες ψυχότροπες με το ιδεολόγημα της αυτοδιάθεσης , της ψευδαίσθησης ελευθερίας και το δικαίωμα της δήθεν αυτοδιάθεσης του ανθρώπινου σώματος .

Η κυριαρχία επιχειρεί να απενοχοποιηθεί και να κρύψει τους σκοπούς και τα μέσα τα οποία χρησιμοποιεί για τη πλήρη καθυπόταξη και τη χειραγώγηση των ανθρώπων. Σε αυτά τα πλαίσια το κράτος και τα τσιράκια του ΜΜΕ, ειδικοί επιστήμονες, φορείς και αλλοι μιλάνε με αγωνία για τη μάστιγα των ναρκωτικών και δημιουργούν για προκάλυμμα δομές για την απεξάρτηση και την φαινομενική θεραπεία των θυμάτων τους .
Μέχρι τώρα το κράτος στα πλαίσια των παροχών του διάφορα προγράμματα απεξάρτησης τα είχε εντάξει στο κρατικό σύστημα υγείας, έτσι μπορούσε να ισχυριστεί ότι παλεύει κατά των ναρκωτικών.
Το κράτος όμως και το κεφάλαιο αναδιαρθρώνονται για να επιβιώσουν , το λεγόμενο κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται και η κοινωνική πολιτική περνάει στα χέρια ιδιωτών αφού είναι αναγκαία για την κοινωνική νομιμοποίηση τους.
Σε αυτό το πλαίσιο και οι ειδικοί επιστήμονες προκειμένου να διευκολύνουν τη κυριαρχία με το θράσος που τους δίνει η εξουσία την οποία υπηρετούν, ανάγουν το πρόβλημα της εξάρτησης σε ψυχιατρικά αίτια, και έλλειψη ορμονών.
Με αυτό το τρόπο οι κυρίαρχοι που δημιουργούν το πρόβλημα απενοχοποιούνται και το πρόβλημα πλέον αφορά μόνο ασθενείς και ειδικούς,
Ο ανθρωπισμός των κυριάρχων εκδηλώνεται με τη σύσταση ΜΚΟ για κάθε θύμα τους.
Έτσι οι αποφυλακισμένοι αποκτούν τον καλό τους προστάτη για την επανένταξη τους στη κοινωνία, ο οποίος με τη βοήθεια της κοινωνίας των πολιτών, (βλέπε χορηγούς) θα σκύψει στοργικά πάνω τους για να τους εντάξει στη παραγωγική διαδικασία κατά το συμφέρον του.
Αντίστοιχα κρατικοί οργανισμοί απεξάρτησης μετατρέπονται σε ιδιωτικούς μη «κερδοσκοπικού» χαρακτήρα , ετοιμάζοντας απλά απεξαρτημένους και πειθήνιους χρήσιμους δούλους τους οποίους μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι εργοδοτικές εταιρίες χορηγοί με τις οποίες συνεργάζεται ο οργανισμός.
Με αυτό το τρόπο κράτος και κεφάλαιο ενδύονται το μανδύα του καλού Σαμαρείτη και παράλληλα δημιουργούν στρατιές πιστών επανενταγμένων και «απεξαρτημένων» ανθρώπων που μετά τη πρέζα ή την αποφυλάκιση, χρωστάνε και εξαρτούν την ύπαρξη τους από τους «σωτήρες» τους.
Δηλαδή έντεχνα παραμένουν ολοκληρωτικά και εξαρτημένοι και υποταγμένοι.

Το πρόβλημα των ναρκωτικών για κράτος και κεφάλαιο δεν είναι φυσικά η γενεσιουργός αιτία που είναι οι εξουσιαστικές δομές στη κοινωνία, ούτε φυσικά η τύχη των θυμάτων που έχουν δημιουργήσει.
Απλά αναζητά τρόπους νομιμοποίησης του προβάλλοντας το προνοιακό του χαρακτήρα.
Η «μάχη» του κράτους ενάντια στα ναρκωτικά, δεν είναι αγώνας ενάντια στις εξαρτήσεις που είναι βασικό συστατικό της επιβολής του. Είναι ένα κατασκευασμένο ιδεολόγημα που χρησιμοποιείται ως μέσο από τους εξουσιαστές για να απομακρύνουν τη δυνατότητα κατανόησης του προβλήματος, που είναι η εξάρτηση από τα ναρκωτικά που κατασκευάζονται και διακινούνται από το κράτος και τα τσιράκια του.
Για τους αναρχικούς το ζητούμενο δεν είναι να απεξαρτηθούν μόνο κάποιοι άνθρωποι, ή να εξαφανιστούν οι εξαρτημένοι χρήστες και η πρέζα από τις πλατείες και να πάνε κάπου αλλού. Αλλά να πάψει να υπάρχει η πρέζα , η εξάρτηση, η εξαθλίωση, η καθυπόταξη σε κάθε μορφή της.
Το κράτος πουλάει τα ναρκωτικά, είτε ντύνοντας τα με το ιδεολόγημα της ανυπακοής, είτε με τα καταναλωτικά πρότυπα που προωθεί.
Σε αυτά τα πλαίσια οι αναρχικοί δεν αναλαμβάνουν το ρόλο του τοποτηρητή πλατειών και την εκδίωξη εξαρτημένων , εξαθλιωμένων ανθρώπων θυμάτων. Δεν εμφορούνται από κατασκευασμένα ιδεολογικά προτάγματα περί καθαρότητας και ιστορικότητας χώρων. Κατανοούν ότι οποιαδήποτε παροχή κράτους και κεφαλαίου δήθεν για την θεραπεία κάποιων απο τα θύματα τους είναι πρόσχημα για τη διαιώνιση της κυριαρχίας και της επιβολής μέσω των εξαρτητικών σχέσεων

Οι αναρχικοί αγωνίζονται ενάντια σε κάθε εξάρτηση κάθε εξαρτητική σχέση .



Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΣΤΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ


Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΑΚΗ ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΪΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΑΝΑΠΛΑΘΕΤΑΙ, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ…

Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΑΚΗ
ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΪΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΑΝΑΠΛΑΘΕΤΑΙ,
ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ…

Η χωροταξία των πόλεων, όπως αυτή αναπτύχθηκε κατά την βιομηχανική και μεταβιομηχανική φάση της κυριαρχίας, αποτελεί μια δομή αντικοινωνική και εχθρική προς τον άνθρωπο και τη φύση.
Μέσα σε αυτές στοιβάζονται οι άνθρωποι, σαν αναλώσιμο υλικό. Οι πόλεις είναι δομημένες έτσι ώστε οι εξουσιαστές με ευκολία να μπορούν να ελέγχουν και να καταστέλλουν τους καταπιεσμένους. Η συμπίεση, η σύνθλιψη, η εκμετάλλευση, είναι το μέσο (η επιδίωξη) για την διαιώνιση της κυριαρχίας των εξουσιαστών.
Οι ζώνες παραγωγής, κατοίκησης και κατανάλωσης, όπως διαμορφώνονται από τους εκμεταλλευτές, είναι το τρίπτυχό πάνω στο οποίο συντίθεται η καθημερινή καταπίεση της μισθωτής σκλαβιάς και η αλλοτρίωση μέσα στο αστικό τοπίο.
Το παραπάνω τρίπτυχο δεν διαφέρει από τη ζωή των φυλακισμένων, εργασιακά κάτεργα, χώροι προαυλισμού-χώροι ψυχαγωγίας, σχολεία- φυλακές και τα κελιά για τον ύπνο, πάντα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των κρατικών οργάνων – δεσμοφυλάκων.
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ελευθερίας και φυλακής σε αυτό το πλαίσιο της καταπίεσης και της διαρκούς καταστολής είναι μόνο η «ελευθερία» του να διαλέγει κανείς την φυλακή του.
Η πόλη δεν είναι παρά μια φυλακή που προσπαθεί να δείχνει πιο ελκυστική. Όπου οι αρχιτεκτονικές αναπλάσεις, οι λίγοι θύλακες πρασίνου και τα γκλαμουράτα και μη μαγαζιά και κτίρια, κάνουν την διαρκή επιτήρηση και τον άμεσο και έμμεσο έλεγχο της εξουσίας να παρουσιάζεται πιο υποφερτός στους καταπιεσμένους.
Η ύπαρξη ελάχιστων "ελεύθερων" χώρων μέσα στις πόλεις είναι μια αυταπάτη, αφού είναι στην ευχέρεια του κράτους να τους διαχειριστεί όπως επιθυμεί.
Επομένως κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού και ανάπλασης τους από τα πάνω ή κάθε προσπάθεια αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης τους από τα κάτω, όταν γίνεται με όρους συνδιαλλαγής και συναίνεσης με την εξουσία δεν αποτελεί παρά μια απάτη, είναι συνδιαχείρηση και συνιστά ανάθεση.

Πρακτικές και μέσα όπως οι καταλήψεις και η απελευθέρωση κοινωνικών χώρων, συνεισφέρουν από την στιγμή που η οικειοποίηση γίνεται για την δημιουργία μιας κοινότητας αγώνα η οποία δρα με σκοπό τη καταστροφή κάθε εξουσίας στο δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια όσοι καταπιεσμένοι αντιλαμβάνονται την θέση τους οργανώνουν την επίθεσή τους στον κόσμο της καταπίεσης. Τίποτα δεν θα τους ικανοποιήσει παρά μόνο το να οικοδομήσουν πάνω στις στάχτες του έναν κόσμο ελευθερίας, αλληλεγγύης και ισότητας.
Η κοινωνική δράση παίρνει διαφορές μορφές μέσα στα πλαίσια του αγώνα για την ελευθερία και την αναρχία.
Παίρνει την μορφή της επίθεσης σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους, την κατάληψη κτιρίων προκείμενου να μετατραπούν σε κέντρα αντίστασης και διάχυσης της αναρχικής άποψης, την αλληλεγγύη σε κάθε καταπιεσμένο που αγωνίζεται, καταστέλλεται και φυλακίζεται.

Σε αυτά τα πλαίσια κάθε συνδιαλλαγή, κάθε αίτημα που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της δυνατότητας καλυτέρευσης των συνθηκών καταπίεσης, κάθε ψευδαίσθηση νίκης στην προσπάθεια εξωραϊσμού του αστικού τοπίου, κάθε εμμονική ενασχόληση σε τοπικιστικό επίπεδο με κτηματομεσιτική προσδοκία, λειτουργούν, σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης, αποπροσανατολισμού και ως τροχοπέδη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Αυτοδιαχειριζόμενα εφευρήματα θεσμών, φορέων και πρωτοβουλιών που αναπαράγουν τις εξουσιαστικές σχέσεις και την συνδιαλλαγή με την εξουσία, έχουν σαν αποτέλεσμα την απονοηματοδότηση και την καταστολή των κοινωνικών αγώνων.

Η ακηδεμόνευτη κοινωνική δυναμική που απελευθερώθηκε με την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη αποδεικνύει ότι κάθε αυταπάτη για καλυτέρευση των συνθηκών έχει τελειώσει.
Κάθε ψήγμα συνδιαλλαγής και ανάθεσης έχει ξοφλήσει. Το καταστροφικό πάθος που διοχετεύθηκε τις μέρες της κοινωνικής εξέγερσης δεν ήταν παρά πάθος για δημιουργία και ελευθερία.
Το πάθος για δημιουργία δεν μπορεί παρά να είναι και πάθος για καταστροφή του κράτους και κάθε εξουσιαστικής δομής μέσα στην κοινωνία.
Οι αγωνιζόμενοι θα βρεθούν πάλι στα οδοφράγματα, εκεί που κτίζεται η πανανθρώπινη ελευθερία.


ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ, ΘΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ…

Αναρχικοί-ες, Αντιεξουσιαστές-στριες μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Συγκέντρωση αλληλεγγύης ΠΟΡΕΙΑ Σάββατο 11 Απριλίου ώρα 12 Πλατεία Ελευθερίας Κορυδαλλού

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Το κράτος κατέχει την νομιμότητα της μονοπώλησης της βίας και έτσι καταφέρνει να επιβάλλεται και να καταπιέζει, διαιωνίζοντας με αυτό το τρόπο την εκμετάλλευση και τις εξουσιαστικές σχέσεις μέσα στη κοινωνία.
Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη , υποδηλώνει την γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στο κράτος και τους θεσμούς του.
Οι εν ψυχρώ δολοφονίες από μπάτσους, οι συλλήψεις και προφυλακίσεις κατά την εξέγερση, τα πογκρόμ απέναντι σε καταπιεζόμενους, η πολιορκία της περιοχής των Εξαρχείων από την αστυνομία, η εκτεταμένη χρήση χημικών, οι άγριοι ξυλοδαρμοί των εξεγερμένων και μη, η επαπειλούμενη άρση του ασύλου κατά την εξέγερση, η άγρια καταστολή στις πορείες, οι προαναγγελίες του κράτους για εξοπλισμό της αστυνομίας με διάφορα κατασταλτικά μέσα, οι έφοδοι σε σπίτια συντρόφων, οι απειλές προς καταληψίες μαθητές, η αστυνομοκρατία σε γειτονίες και σταθμούς ΜΜΜ, η παραπληροφόρηση και ο αποπροσανατολισμός από τα ΜΜΕ δεν μας φοβίζουν αλλά μας εξοργίζουν.
Δεν ζήσαμε καμιά «νεολαιίστικη» εξέγερση, αυτό που έγινε και δεν έχει σβήσει ακόμα, είναι κοινωνική εξέγερση, που σε αυτήν συμμετέχουν όσοι καταπιεσμένοι αντιλαμβάνονται τη θέση τους. Δεν χρειάστηκε καμιά πρωτοπορία, ούτε καμιά επαναστατική θεωρία, ο δρόμος της ακηδεμόνευτης σύγκρουσης και της αδιαμεσολαβητής δράσης οδηγεί από μόνος του τους ανθρώπους προς την ελευθερία. Η επαναστατική βία της αχειραγώγητης μάζας, αυτό κάνει τους εξουσιαστές να τρέμουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, όταν βρίσκουν την βία απέναντι στη βία τους.
Ο φόβος τους φανερώνεται παραδειγματικά με τον τρόπο που διέλυσαν συγκέντρωση αντιεξουσιαστών στο Παρίσι πριν αρχίσει προγραμματισμένη πορεία στις 24/1. Την ίδια μέρα που η πορεία αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες της εξέγερσης στην Αθήνα δέχθηκε άγρια καταστολή.
Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία αλλά είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία, οι εμπειρίες και τα βιώματα που αφήνουν πίσω τους δείχνουν τον δρόμο και εμπλουτίζουν τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την αναρχία. Χωρίς ηττοπάθεια και καταγγελτικό ύφος οι κοινωνικοί αγώνες συνεχίζονται, δεν αναδιπλώνονται ούτε συρρικνώνονται. Η αντικρατική πάλη υποδηλώνει ταυτόχρονα την αλληλεγγύη στους ομήρους του κράτους και σε όσους υποφέρουν απ’ τους θεσμούς του. Η αλληλεγγύη είναι βασικό στοιχείο για την συνέχιση του αγώνα

Συγκέντρωση αλληλεγγύης
ΠΟΡΕΙΑ
Σάββατο 11 Απριλίου ώρα 12
Πλατεία Ελευθερίας Κορυδαλλού


Ανοιχτή συνέλευση εξεγερμένων για τους φυλακισμένους της εξέγερσης
Συσπείρωση Αναρχικών

Video Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία...Δεκέμβρης 2008

downlowad


Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία...
Δεκέμβρης 2008

Βία είναι πρώτα και πάνω απο όλα οι συνθήκες καθημερινής σωματικής και διανοητικής καταπίεσής που επιβάλλονται από τους κυρίαρχους.Υπάρχουν όμως και κάποιες εξεγερτικές στιγμές που τους την επιστρέφουμε στα μούτρα…
Ανέκαθεν, στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρξαν αγωνιζόμενες μερίδες ανθρώπων που αντιλήφθηκαν την εκμετάλλευση που βιώναν και αναζήτησαν τρόπους για επανάκτηση της κλεμμένης ελευθερίας τους
Η κοινωνική αντιβία αντιπαρατίθεται στην καθημερινή βία των κυριάρχων με διάφορους τρόπους, καθημερινά γύρω μας και σε διάφορες μορφές εκδηλώνεται ο κοινωνικος πόλεμος.

Οι εξουσιαστές ανέκαθεν προσπαθούσαν να απονοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις και αντιστάσεις, τις τοποθετούν στα πλαίσια της απλής παρέκκλισης από την υποταχτική ομαλότητα.
Οι διαθέσεις χειραφέτησης των εξεγερμένων παρουσιάζονται ως ανάγκη για μεταρρυθμίσεις και αναδιοργάνωση της κρατικής επιβολής.
Οι εξεγερσιακές στιγμές αποτελούν, η καθεμια απο αυτές, παρακαταθήκη στον αγώνα των καταπιεσμένων και εμπλουτίζουν με νέα χαρακτηριστικά τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την Αναρχία
Ανέκαθεν, στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρξαν αγωνιζόμενες μερίδες ανθρώπων που αντιλήφθηκαν την εκμετάλλευση που βιώναν και αναζήτησαν τρόπους για επανάκτηση της κλεμμένης ελευθερίας τους
Η κοινωνική αντιβία αντιπαρατίθεται στην καθημερινή βία των κυριάρχων με διάφορους τρόπους καθημερινά γύρω μας και σε διάφορες μορφές εκδηλώνεται ο κοινωνικος πόλεμος.

Οι εξουσιαστές ανέκαθεν προσπαθούσαν να απονοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις και αντιστάσεις. Τις τοποθετούν στα πλαίσια της απλής παρέκκλισης από την υποταχτική ομαλότητα.
Οι διαθέσεις χειραφέτησης των εξεγερμένων παρουσιάζονται ως ανάγκη για μεταρρυθμίσεις και αναδιοργάνωση της κρατικής επιβολής.Οι εξεγερσιακές στιγμές αποτελούν, η καθεμια απο αυτές, παρακαταθήκη στον αγώνα των καταπιεσμένων και εμπλουτίζουν με νέα χαρακτηριστικά τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την Αναρχία
Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη δεν ήταν κανενος είδους παρθενογένεση αλλα μια κατασταση τροφοδοτούμενη απο τους κοινωνικους αγώνες του παρελθόντος

Στις 6 Δεκέςμβρη 2008
μπάτσος δολοφονεί τον Α.Γρηγορόπουλο.
Το γεγονός λειτούργησε ως αφορμή για την πυροδότηση των πιο σημαντικών εξεγερσιακών γεγονότων της μετεμφυλιακής εποχής
Αμέσως μετά την δολοφονία ξεσπούν συγκρούσεις στα Εξάρχεια και καταλαμβάνεται το Πολυτεχνείο.Ταυτόχρονα ξεσπούν συγκρούσεις και σε αλλα σημεία της Αθήνας και καταλαμβάνονται η ΑΣΟΕΕ και η Νομική. Οι συγκρούσεις γρήγορα εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα.
Το Πολυτεχνείο καταλαμβάνεται αμέσως μετά απο τη δολοφονία του Αλέξανδρου.Το πολυτεχνείο και οι δρόμοι γύρω από αυτό παραμένει το επίκεντρο των συγκρουσιακών γεγονότων και θα κρατήσει άσβεστη τη φλόγα της εξέγερσης για τις επόμενες βδομάδες
Κυριακή 7.12 Η εξέγερση φουντώνει
Οι πορείες και οι οδομαχίες της μέρας αυτής, σε πολλές πόλεις με αποκορύφωμα την πορεία στην Λ. Αλεξάνδρας καταδεικνύουν τι πρόκειται να ακολουθήσει
8/12
Δευτέρα πρωί και χωρίς κανένα συντονισμό τα σχολικα κολαστήρια κλείνουν, μαθητικές επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα εκδηλώνονται σε όλη την χώρα. Κλείνονται δρόμοι και εξεγερμένοι μαθητές επιτίθενται σε αστυνομικά τμήματα
Το απόγευμα στις κεντρικές πορείες που καλέστηκαν στις μεγάλες πόλεις και πάρα τις εκκλήσεις για ηρεμία και νομιμότητα οι εξεγερμένοι ξεχύνονται στούς δρόμους και επιτίθενται ανεξέλεγκτα
στα σύμβολα εξουσίας και της κατανάλωσης, η μητρόπολή φλέγεται.
Κρατικά και καπιταλιστικά κτίρια και οχήματα καταστρέφονται


Τρίτη 9 Δεκέμβρη, ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, συγκρούσεις ξεσπούν στη διάρκεια πορείας των μαθητών στο Σύνταγμα, γύρω από το νεκροταφείο, γίνονται επιθέσεις σε τμήματα σε άλλες πόλεις, συγκρούσεις και στη Θεσσαλονίκη, ενώ το βράδυ...συνεχίζονται οι συγκρουσεις γύρω απο το Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ
Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη όμως, δηλώνει την γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στο κράτος και τους θεσμούς του. Οι πορείες, οι συγκρούσεις, οι επιθέσεις σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους για τις επόμενες δυο βδομάδες, σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, αλλά και στο εξωτερικό λάβωσαν ανεπανόρθωτα την ήδη απονομιμοποιημένη εξουσία.

Οι συλλογικές διαδικασίες δράσης και διαβίωσης στεγάστηκαν σε απελευθερωμένους χώρους (καταλήψεις σχολών, σχολείων, δημοσίων κτηρίων) οι οποίοι λειτούργησαν με αντιιεραρχικές και αυτοοργανωμένες μορφές λήψης αποφάσεων με σκοπό την αντιπληροφόρηση και τη διάχυση των επαναστατικών πρακτικών.
Η κρατική καταστολή παρεισφρύει σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια ήταν πάντα το δόγμα για να στηρίζονται τα συμφέροντα των εξουσιαστών.

Σε όλη τη διάρκεια της εξέγερσης συλλαμβάνονται 303, οι 68 κρατούνται στα κελιά της δημοκρατίας.

Η αλληλεγγύη για τους φυλακισμένους της εξέγερσης, είναι μέρος της συνέχισης του αγώνα και εκφράζεται έμπρακτα με πολύμορφες δράσεις
Δεν ζήσαμε καμιά «νεολαιίστικη» εξέγερση, αυτό που έγινε είναι κοινωνική εξέγερση, που σε αυτήν συμμετέιχαν όσοι καταπιεσμένοι αντιλαμβάνονται τη θέση τους
Δεν χρειάστηκε καμιά πρωτοπορία, ούτε καμιά επαναστατική θεωρία, ο δρόμος της ακηδεμόνευτης σύγκρουσης και της αδιαμεσολάβητης δράσης σε συνδυασμό με την συνείδηση οδηγεί από μόνος του τους ανθρώπους προς την ελευθερία.
Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον ελλαδικό χώρο και στο εξωτερικό αντανακλούν ένα μικρό μόνο μέρος της οργής που τρέφουν οι καταπιεσμένοι και οι απανταχού κολασμένοι.
Η επαναστατική βία της αχειραγώγητης μάζας, αυτό κάνει τους εξουσιαστές να τρέμουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, όταν βρίσκουν την βία μας απέναντι στη βία τους
Προμηνύουν την αδιαμεσολάβητη ρήξη για την ανελέητη καταστροφή του κράτους και την κατάλυση κάθε εξουσίας.

Α/Α μέσα και έξω από σχολεία και σχολές

Βίντεο-προβολή-συζήτηση, Σαββατο 28/3, 7.00 μμ Αθήνα - Ηράκλειο

Προβολή βιντεο συζήτηση Σάββατο 28 Μάρτη 7.00 μμ
" Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία, Δεκέμβρης 2008"
Αθήνα πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη.

Ηράκλειο, στα Λιοντάρια, Σάββατο 28 Μάρτη, 5 Μέρες στο κέντρο

Προβολή-συζήτηση για την εξέγερση του Δεκέμβρη Σάββατο 28 Μάρτη, 7μμ, Πολυτεχνείο, κτ. Γκίνη

κείμενο/κάλεσμα για συζήτηση

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Το κράτος κατέχει την νομιμότητα της μονοπώλησης της βίας και έτσι καταφέρνει να επιβάλλεται και να καταπιέζει, διαιωνίζοντας με αυτό το τρόπο την εκμετάλλευση και τις εξουσιαστικές σχέσεις μέσα στη κοινωνία.
Οι κρατιστές ανέκαθεν προσπαθούσαν να απονοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις και αντιστάσεις. Τις τοποθετούν στα πλαίσια της απλής παρέκκλισης από την υποταχτική ομαλότητα. Οι διαθέσεις χειραφέτησης των εξεγερμένων παρουσιάζονται ως ανάγκη για μεταρρυθμίσεις και αναδιοργάνωση της κρατικής επιβολής.
Η κρατική καταστολή παρεισφρύει σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια ήταν πάντα το δόγμα για να στηρίζονται τα συμφέροντα των εξουσιαστών. Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη όμως, υποδηλώνει την γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στο κράτος και τους θεσμούς του.
Οι εν ψυχρώ δολοφονίες από μπάτσους, οι συλλήψεις και προφυλακίσεις κατά την εξέγερση, τα πογκρόμ απέναντι σε καταπιεζόμενους, η πολιορκία της περιοχής των Εξαρχείων από την αστυνομία, η εκτεταμένη χρήση χημικών, οι άγριοι ξυλοδαρμοί των εξεγερμένων και μη, η επαπειλούμενη άρση του ασύλου κατά την εξέγερση, η άγρια καταστολή στις πορείες, οι προαναγγελίες του κράτους για εξοπλισμό της αστυνομίας με διάφορα κατασταλτικά μέσα, οι έφοδοι σε σπίτια συντρόφων, οι απειλές προς καταληψίες μαθητές, η αστυνομοκρατία σε γειτονίες και σταθμούς ΜΜΜ, η παραπληροφόρηση και ο αποπροσανατολισμός από τα ΜΜΕ δεν μας φοβίζουν αλλά μας εξοργίζουν.
Δεν ζήσαμε καμιά «νεολαιίστικη» εξέγερση, αυτό που έγινε και δεν έχει σβήσει ακόμα, είναι κοινωνική εξέγερση, που σε αυτήν συμμετέχουν όσοι καταπιεσμένοι αντιλαμβάνονται τη θέση τους. Δεν χρειάστηκε καμιά πρωτοπορία, ούτε καμιά επαναστατική θεωρία, ο δρόμος της ακηδεμόνευτης σύγκρουσης και της αδιαμεσολαβητής δράσης οδηγεί από μόνος του τους ανθρώπους προς την ελευθερία. Η επαναστατική βία της αχειραγώγητης μάζας, αυτό κάνει τους εξουσιαστές να τρέμουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, όταν βρίσκουν την βία απέναντι στη βία τους.
Ο φόβος τους φανερώνεται παραδειγματικά με τον τρόπο που διέλυσαν συγκέντρωση αντιεξουσιαστών στο Παρίσι πριν αρχίσει προγραμματισμένη πορεία στις 24/1. Την ίδια μέρα που η πορεία αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες της εξέγερσης στην Αθήνα δέχθηκε άγρια καταστολή.
Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία αλλά είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία, οι εμπειρίες και τα βιώματα που αφήνουν πίσω τους δείχνουν τον δρόμο και εμπλουτίζουν τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την αναρχία. Χωρίς ηττοπάθεια και καταγγελτικό ύφος οι κοινωνικοί αγώνες συνεχίζονται, δεν αναδιπλώνονται ούτε συρρικνώνονται. Η αντικρατική πάλη υποδηλώνει ταυτόχρονα την αλληλεγγύη στους ομήρους του κράτους και σε όσους υποφέρουν απ’ τους θεσμούς του. Η αλληλεγγύη είναι βασικό στοιχείο για την συνέχιση του αγώνα.

Καλούμε σε συζήτηση που σκοπό θα έχει τη συγκρότηση μαζικών συλλογικών δράσεων κατά του κράτους και της καταστολής.
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου στο Πολυτεχνείο.
ώρα 17:00

Αναρχικοι/ες Αντιεξουσιαστες/στριες
Μέσα και έξω από σχολεία και σχολές
agria.xara@blogspot.com

αφίσα/κάλεσμα

Κείμενο για την εξέγερσή και την καταστολή

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΡΑ , ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΑΝΤΑ!


Η κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από το ένστολο καθίκι Κορκονέα ήταν η πιο ακραία έκφραση βίας που λαμβάνουμε καθημερινά από τους εξουσιαστικούς θεσμούς και νοοτροπίες . Οι πρακτικές αυτές δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά μία εξουσιαστική πραγματικότητα που καλλιεργείται από τον κρατικό μηχανισμό σαν άλλη μια μορφή καταστολής. Δεν είναι λίγες οι φορές που αγωνιστές, μετανάστες και όχι μόνο έχουν δολοφονηθεί από το κράτος.
Το γεγονός αυτό αποτέλεσε το έναυσμα για εκτεταμένα συγκρουσιακά γεγονότα που έλαβαν τη μορφή γενικευμένης εξέγερσης : συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής , καταστροφές κρατικών και καπιταλιστικών στόχων όπως τράπεζες, Α.Τ. , περιπολικά, κλούβες των ΜΑΤ, υπουργεία …Γενικευμένη απαλλοτρίωση του πλούτου και των αγαθών και επανοηματοδότηση του δρόμου. Η οργή των καταπιεσμένων μετουσιώθηκε σε γενικευμένη ανυπακοή και άρνηση ενάντια στο σύστημα και τους υποστηρικτές του.
Οι συλλογικές διαδικασίες δράσης και διαβίωσης στεγάστηκαν σε απελευθερωμένους χώρους (καταλήψεις σχολών, σχολείων, δημοσίων κτηρίων) οι οποίοι λειτούργησαν με αντιιεραρχικές και αυτοοργανωμένες μορφές λήψης αποφάσεων με σκοπό την αντιπληροφόρηση και τη διάχυση των επαναστατικών πρακτικών.
Η εξουσία βλέποντας την εξέγερση των καταπιεσμένων να αποκαλύπτει το σαθρό θεμέλιο του οικοδομήματος της δημοκρατίας και του ψευδοϊδεολογήματος της εθνικής ενότητας έδρασε άμεσα και κατασταλτικά. Το κλίμα τρομοκρατίας πλαισιώνεται από τη μεθόδευση της βίαιης καταστολής με εκτεταμένη χρήση χημικών, ξυλοδαρμούς, απελάσεις μεταναστών, συλλήψεις, αναίτιες προσαγωγές, κινητοποίηση παρακρατικών (φασιστοειδή ξεράσματα, ανεγκέφαλοι μπράβοι, καλοθελητές υπαλληλίσκοι και κάθε είδους «αγανακτισμένοι πολίτες» ) και όλα αυτά συνυφασμένα με τις ανάλογες δηλώσεις συγκάλυψης.
Το κράτος πιστό στις πρακτικές του και προκειμένου να τρομοκρατήσει τους εξεγερμένους μεθόδευσε ενέργειες όπως πυροβολισμός του μαθητή στο Περιστέρι, επίθεση με βιτριόλι σε συνδικαλίστρια, δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες, επαπειλούμενη άρση του ασύλου, στοχοποίηση του αναρχικού χώρου με πογκρόμ στα Εξάρχεια, πληθώρα προσαγωγών και εισβολή σε σπίτια με πρόσχημα τις ένοπλες επιθέσεις στην Κοκκινοπούλου και στη Ζαϊμη, συλλήψεις – έως τώρα 303 ατόμων και 68 προφυλακίσεις

Όσο γι’ αυτούς που έσπευσαν να καπηλευθούν την κοινωνική εξέγερση αποσκοπώντας στην πολιτική υπεραξία η πραγματικότητα των ημερών του Δεκέμβρη ξεπέρασε κατά πολύ τον οποιονδήποτε πολιτικό χώρο και αντιτάθηκε σε οποιαδήποτε διαδικασία ανάθεσης και αντιπροσώπευσης. Όσοι στάθηκαν εχθρικά απέναντι σ’αυτήν την εξέγερση και με όποιο τρόπο το έκαναν, έχουν ήδη επιλέξει πλευρά στον κοινωνικοταξικό πόλεμο.
Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον ελλαδικό χώρο και στο εξωτερικό αντανακλούν ένα μικρό μόνο μέρος της οργής που τρέφουν οι καταπιεσμένοι και οι απανταχού κολασμένοι. Προμηνύουν την αδιαμεσολάβητη ρήξη για την ανελέητη καταστροφή του κράτους και την κατάλυση κάθε εξουσίας.


Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ



ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ/ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ
ΑΠΟ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΣ

συνέλευση κάθε Κυριακή στις 18:00 στο πολυτεχνείο
www.agria-xara.blogspot.com